Хуш омадед ба ҳарими нури Қуръони карим ва Суннати Расули Худо с.!
Эй бародари азиз ва хоҳари гиромӣ, инҷо хонаи устувори дили шумост. Дар ин гӯшаи маҷозӣ, мо гирди ҳам омадаем, то лаҳзае аз ғавғои дунё канор биравем ва ба паёми меҳрубононаи Офаридгор ва Суннати дурахшони Расули Акрам (с) гӯш фаро диҳем. Ҳадафи мо содда ва рӯшан аст: Шинохти «Сироти мустақим» — ҳамон роҳи ягонаи саодат, ки моро аз торикии хоҳишҳои нафс ба сӯи ризояти Аллоҳ ва биҳишти ҷовидон мебарад. Бо мо ҳамсафар шавед, то имони худро тароват бахшем.
🌸 Бисмиллоҳир-Раҳмонир-Раҳим
🍃 Оғози сухан (бо лаҳни меҳрубонӣ ва шафқат)
«Алҳамду лиллоҳи Раббил-оламин, вас-салоту вас-салому ало Расулиҳил-Карим, ва ало олиҳит-таййибинат-тоҳирин ва асҳобиҳил-ғуррил-маямин».
Эй фарзандони Одам, эй бандагони саропо ниёзи Парвардигор ва эй пораҳои тани уммати Расулуллоҳ (с)...
Агар имрӯз Паёмбари гиромии мо дар байни мо меистод, бо ҳамон чашмони боронӣ аз шавқи ҳидояти мо ва бо ҳамон лаҳне, ки саросар раҳмату дилсӯзӣ буд, ба мо нигоҳ мекард ва мефармуд: «Ана лакум мислул-волиди ли-валидиҳи» (Ман барои шумо, ҳамчун падари меҳрубон барои фарзандаш ҳастам).
Эй азизон! Биёед лаҳзае ҳаёҳуи (ғавғои) дунёро канор бигузорем ва ба нидои ин падари меҳрубон гӯш фаро диҳем, ки моро ба сӯи «саодати ҳақиқӣ» мехонад. Саодате, ки чизе нест ҷуз хушнудии Худованди Мутаол ва раҳ ёфтан ба биҳишти ҷовидонаш. Ин роҳ танҳо ва танҳо аз долони нуронии Қуръон ва Суннат мегузарад. Роҳе, ки номаш «Сироти мустақим» аст.
📖 Бахши аввал: Оғӯши кушодаи Сироти мустақим (сухане аз Қуръон)
Худованди меҳрубон моро дар торикии ин ҷаҳон раҳо накардааст. Ӯ шоҳроҳе сохта, ки қадам задан дар он, оромии маҳз (холис) аст. Дар ҳар шабонарӯз, дар хилвати намозамон, Ӯ ба мо ёд додааст, ки аз Ӯ ин гуна бихоҳем:
✨ }اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ * صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ{ (Сураи Ҳамд: 6-7)
Тарҷума: «Моро ба роҳи рост ҳидоят фармо; роҳи касоне, ки ононро машмули (сазовори) неъмати худ сохтӣ, на роҳи касоне, ки бар онон хашм гирифтӣ ва на гумроҳон».
Ин роҳ, роҳи тоати комил ва дурӣ аз нофармонӣ аст. Роҳест, ки Худованд дар бораи азаматаш мефармояд:
✨ }وَأَنَّ هَٰذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ ۖ وَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيلِهِ ۚ ذَٰلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ{ (Сураи Анъом: 153)
Тарҷума: «Ва ин роҳи мустақими Ман аст, пас аз он пайравӣ кунед! Ва аз роҳҳои пароканда (ва худсохт) пайравӣ накунед, ки шуморо аз тариқи ҳақ дур месозад; ин чизест, ки Худованд шуморо ба он супориш кардааст, шояд ки парҳезгорӣ пеша кунед».
💬 Бахши дувум: Роҳи Паёмбар (с) ва бисту се соли ғамхории Ӯ барои мо
Эй мардуми хуб! Барои ин ки ин роҳ гум нашавад, Расули Худо (с) бисту се сол ҷонфишонӣ (фидокорӣ) кард. Дар рӯзҳои сахте, ки санг бар пешониаш мезаданд, Ӯ барои мо дуо мекард. Ӯ омад, то дасти моро бигирад ва дар ин масир устувор бидорад.
Аз Расули Худо (с) ривояте меҳрубонона нақл шудааст, ки фармуданд:
✨ » مَثَلِي وَمَثَلُكُمْ كَمَثَلِ رَجُلٍ أَوْقَدَ نَارًا، فَجَعَلَ الْفَرَاشُ وَالْجَرَادُ يَقَعْنَ فِيهَا، وَهُوَ يَذُبُّهُنَّ عَنْهَا، وَأَنَا آخِذٌ بِحُجَزِكُمْ عَنِ النَّارِ، وَأَنْتُمْ تَتفَلَّتُونَ مِنْ يَدِي (Саҳиҳи Муслим) «
Тарҷума: «Ҳикояти ман ва шумо, ҳикояти мардест, ки оташе афрӯхта ва парвонаҳову малахҳо худро дар он меандозанд ва он мард онҳоро аз оташ дур мекунад; ман низ домани шуморо гирифтаам, то дар оташ (гӯшаи гуноҳ ва бероҳа) наафтед, аммо шумо аз дасти ман фирор мекунед!»
Бубинед, чӣ қадар ин хитоб нарм ва падарӣ аст! Паёмбар (с) мефармояд, ки ман домани шуморо часпидаам, то суқут накунед, чаро дастони худро аз дасти ман раҳо мекунед?
💔 Бахши севум: Гила аз роҳҳои худсохт ва хоҳишҳои нафс
Аммо афсӯс... Дилам месӯзад, вақте мебинам бисёре аз мо ин сироти мустақимро, ки чароғаш Қуръони карим ва харитааш Суннати Расулуллоҳ с. аст, раҳо кардаем. Мо ба суроғи роҳҳое рафтаем, ки худамон, расму русумамон ва хоҳишҳои нафсониамон онҳоро тарошидаанд. Зиндагиҳое месозем, ки на пояе дар ваҳй дорад ва на бӯе аз сирати набавӣ.
Худованди Мутаол чӣ қадар бо дилсӯзӣ моро аз ин бероҳаҳо ҳушдор медиҳад ва мефармояд:
✨ }وَمَنْ أَضَلُّ مِمَّنِ اتَّبَعَ هَوَاهُ بِغَيْرِ هُدًى مِنَ اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ {
(Сураи Қасас: 50)
Тарҷума: «Ва кист гумроҳтар аз он кас, ки аз хоҳиши нафсонии худ пайравӣ кунад, бидуни ин ки ҳидояте аз сӯи Худо ба ӯ расида бошад? Ба ҳақиқат, Худованд қавми ситамкорро ҳидоят намекунад».
Бубинед, чӣ қадар тафовут аст! Яке роҳест, ки Офаридгори ҷаҳон барои он китоб фиристода ва Муҳаммад (с) барои он хуни дил хӯрда; ва дигаре роҳест торик, бархоста аз тамоюлоти (хоҳишҳои) зудгузар, ки ҳеҷ фарҷоме (оқибате) ҷуз ҳасрат надорад.
💖 Бахши чорум: Насиҳати поёнӣ (Даъват ба бозгашт)
Эй бародари азизам, эй хоҳари зарифу гиромиам...
Биёед дубора ба оғӯши пурмеҳри Худо ва Расулаш бозгардем. Ҳар ҷо ки эҳсос кардем кори мо, нигоҳи мо, ё муомилаву рафтори мо бо суннати Паёмбар (с) фосила дорад, ба хотири ризояти Аллоҳ, по рӯи хоҳиши дил бигузорем. Лаззати гуноҳ чанд лаҳза бештар нест, аммо таъми ширини тоату бандагӣ то абад дар рӯҳи инсон боқӣ мемонад.
Ҳамон тавр ки муфассирони бузург гуфтаанд, сироти мустақим, яъне таслими маҳз (комил) будан аст. Биёед ба ин каломи оромибахши Расули Худо (с) гӯш биспорем, ки роҳи наҷотро дар ду чиз хулоса кард:
✨ » تَرَكْتُ فِيكُمْ أَمْرَيْنِ لَنْ تَضِلُّوا مَا تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا: كِتَابَ اللَّهِ وَسُنَّةَ نَبِيِّهِ« (Муваттаи Молик)
Тарҷума: «Дар миёни шумо ду чиз ба ёдгор гузоштам, ки агар ба он ду тамассук ҷӯед (чангол занед), ҳаргиз гумроҳ нахоҳед шуд: Китоби Худо (Қуръон) ва Суннати Паёмбараш».
Худовандо! Қалбҳои моро ба нури Қуръони карим ва Суннати Паёмбар, саллаллоҳу алайҳи ва саллам, рӯшан бигардон. Моро аз лағзиш дар масири хоҳишҳои нафсонӣ масун (ҳифз) бидор ва қадамҳоямонро бар сироти мустақим устувор фармо. Омин ё Раббал-оламин.