ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
МЕЪЁРИ ВАФОДОРӢ: ДАСТУРИ ҲИСОБРАСИИ РӮЗОНА БАРОИ СОҲИБОНИ АҚЛ (УЛУ-Л-АЛБОБ)
Featured

МЕЪЁРИ ВАФОДОРӢ: ДАСТУРИ ҲИСОБРАСИИ РӮЗОНА БАРОИ СОҲИБОНИ АҚЛ (УЛУ-Л-АЛБОБ)

 Аҳду паймон дар Ислом соябони бузургест, ки аз арши осмон оғоз шуда, тамоми муносибатҳои рӯзмарраи моро — аз издивоҷу оиладорӣ то тиҷорату касбу кор — дар бар мегирад. Оё мо то куҷо ба аҳдҳои худ вафодорем? Саҳифаи таърихи уламои раббонӣ ба мо нишон медиҳад, ки вафодорӣ чӣ гуна нури дил ва баракати ризқро зиёд мекунад. Бо ин дастури ҳисобрасии рӯзона нафси худро пеш аз хоб имтиҳон кунед..

МЕЪЁРИ ВАФОДОРӢ:

ДАСТУРИ ҲИСОБРАСИИ РӮЗОНА БАРОИ СОҲИБОНИ АҚЛ  (УЛУ-Л-АЛБОБ)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي جَعَلَ الْوَفَاءَ بِالْعُهُودِ مِنْ شِيَمِ الْأَبْرَارِ، وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ شَهِيدًا عَلَى ضَمَائِرِ الْعِبَادِ، وَأُصَلِّي وَأُسَلِّمُ عَلَى نَبِيِّنَا مُحَمَّدٍ صَاحِبِ الْخُلُقِ الْعَظِيمِ، وَعَلَى آلِهِ وَصَحْبِهِ أَهْلِ الصِّدْقِ وَالْوَفَاءِ  وَمَنْ تَبِعَهُمْ بِإِحْسَانٍ وَوَفَاءٍ بِالْعَهْدِ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ.

Ситоиш Худоеро сазовор аст, ки вафодорӣ ба аҳду паймонро аз хислатҳои накӯкорон қарор дод. Ва гувоҳӣ медиҳам, ки ҳеҷ маъбуде барҳақ ҷуз Худои ягона ва бешарик нест, Худованде, ки бар розҳои дарунии бандагон гувоҳ аст. Ва дуруду салом мефиристам бар Паёмбарамон Муҳаммад (с), ки соҳиби ахлоқи бузург аст, ва бар олу асҳобашон, ки аҳли садоқату вафо буданд, ва бар ҳар касе, ки аз онҳо бо некӣ ва вафодорӣ ба аҳд то рӯзи қиёмат пайравӣ мекунад. Аммо баъд...

Муқаддима:

Аҳду паймон сутуни устуворест, ки ҷомеаи мусалмониро аз ҳампошиву бенизомӣ ҳифз мекунад. Вафодорӣ танҳо як хислати ахлоқӣ нест, балки нишони садоқати банда бо Парвардигори хеш аст. Ҳар як мусалмон дар зиндагии худ зери сояи аҳдҳои гуногун қарор дорад, ки устувории имон ва баракати ҳаёташ ба вафои онҳо вобаста аст.

Саволҳое, ки дар ин суҳбат ба онҳо посух дода мешавад:

1.              Мафҳуми умумият ва шомилу фарогир будани аҳди бо Худо чист ва чӣ гуна муносибатҳои рӯзмарраи моро дар бар мегирад?

2.              Олимони раббонӣ дар бораи таъсири вафодорӣ ба нуронияти қалб ва кушоиши ризқ чӣ гуфтаанд?

3.              Чӣ гуна метавонем Қуръонро ба як воқеияти зинда табдил дода, нафси худро дар охири ҳар рӯз ҳисобрасӣ кунем?

Худованди мутаъол дар сифати соҳибони ақли солим (улил-албоб) мефармояд:

﴿ٱلَّذِینَ یُوفُونَ بِعَهۡدِ ٱللَّهِ وَلَا یَنقُضُونَ ٱلۡمِیثَـٰقَ﴾ [Сураи Раъд: 20].

(Яъне: «Ононе, ки ба аҳди Худо вафо мекунанд ва паймонро намешикананд»).

Ин оят як тарозуи дақиқест, ки мо ҳамаи муносибатҳои худро бо он бармекашем. Аҳду паймон дар Ислом як соябони бузург ва ҳамафарогир аст, ки аз арши осмон бо паймон бо Худо оғоз шуда, то ҳар як шартнома, шарт ё ваъдаеро, ки инсон дар ҳаёти рӯзмарраи худ мебандад, дар бар мегирад.

АВВАЛ: Асосҳои шаръии вафо ба аҳду паймон

1. Аз Қуръони Карим:

  • Таъкид бар масъулият ва пурсиш аз он:

﴿وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ﴿﴾ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا﴾ [Сураи Исро: 34].

(Яъне: «Ва ба аҳд вафо кунед, зеро аз аҳд пурсида хоҳад шуд»).

  • Фармони умумӣ ва ҳамафарогир барои ҳамаи шартномаҳо:

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ﴾ [Сураи Моида: 1].

(Яъне: «Эй касоне, ки имон овардаед, ба шартномаҳо ва паймонҳо вафо кунед»).

2. Аз Суннати Набавии Муҳаррам:

  • Вафодорӣ асли имон ва паймоншиканӣ асли нифоқ аст; Паёмбар (с) фармудаанд:

» آيَةُ المُنَافِقِ ثَلَاثٌ: إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ، وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ، وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ«

(Яъне: «Нишонаи мунофиқ се чиз аст: Чун гап занад, дурӯғ гӯяд; чун ваъда диҳад, хилоф кунад ва чун ба ӯ амонат супорида шавад, хиёнат кунад»). [Муттафақун алайҳ].

  • Бузургдошти шартҳои шартномаҳо:

»المُسْلِمُونَ عَلَى شُرُوطِهِمْ« [Ривояти Абӯдовуд].

  • (Яъне: «Мусалмонон бар шартҳои худ устуворанд»).

3. Аз дурдонаҳои олимони раббонӣ (таъсири вафодорӣ дар нуронияти қалб ва ризқ):

  • Ҳасани Басрӣ: «Аз фаҳмиш ва устувории имони инсон он аст, ки ба аҳдаш вафодор ва дар гуфтораш ростгӯ бошад. Зеро шикастани паймон дар қалб торикириеро ба вуҷуд меорад, ки онро ҷуз тавбаи содиқона (насуҳ) чизе пок намекунад».
  • Фузайл ибни Иёз: «Агар бо ман як фоҷири (гунаҳкори) вафодор ба аҳд ҳамнишин шавад, барои ман маҳбубтар аст аз он ки як обиди (ибодаткунандаи) паймоншикан ҳамнишинам гардад». Зеро вафодорӣ асли ҷавонмардӣ ва дин аст.
  • Сӯфиёни Саврӣ: «Ризқу рӯзии худро бо вафодорӣ талаб кунед, зеро хиёнат ва фиреб баракатро нест мекунанд ва хонаҳоро харобазор месозанд».

 ДУВВУМ: Меҳроби ҳисобрасии рӯзона (Ту дар куҷои аҳди худ ҳастӣ?)

Вақте ки ҳар як соҳиби аҳду паймон дар охири рӯз аз худ мепурсад ва ба шартномаву ваъдаҳои хурду бузурги рӯзонаи худ назар мекунад, маҳз дар ҳамин ҷо Қуръон ба як воқеияти зинда табдил меёбад ва Худованд бар хонаҳо ва бозорҳо нури оромиш ва баракати ризқро ҷорӣ мекунад.

Пеш аз хоб бо худ содиқона биист ва вобаста ба мақоми худ ин саволҳоро аз нафси худ бипурс:

1. Мусалмон (марду зан) - [Аҳди умумӣ]:

  • Саволи рӯзона: Оё имрӯз ба аҳди имони худ вафо кардам? Оё намозҳоро дар вақташ хондам? Оё аз он чизе, ки Худо дар пинҳону ошкор манъ кардааст, худро дур нигоҳ доштам?

2. Шавҳар ва зан [Паймони мустаҳкам]:

  • Шавҳар: Оё ба он каломи Худо, ки бо он ҳамсарамро барои худ ҳалол кардам, вафо кардам? Оё бо у бо некӣ рафтор намудам, бар ахлоқаш сабр кардам ва нафақаи ҳалолу нигоҳубини рӯҳиро барояш таъмин намудам?
  • Зан: Оё имрӯз ба паймони издивоҷи худ вафо кардам? Оё шавҳарамро дар ғайбаш (дар набуданаш) ҳифз кардам, молу обурӯ ва номуси ӯро нигоҳ доштам, ба ӯ некӣ кардам ва бар тангии ризқаш сабр намудам?

3. Падар ва модар / Фарзанд (марду зан) - [Аҳди хешовандӣ]:

  • Волидайн (Падару модар): Оё мо ба аҳди тарбия ва амонати фарзандон вафо кардем? Оё ба онҳо ризқи ҳалол додем ва динро омӯзонидем, ё ин ки бо дунё банд шуда, аз онҳо ғофил гаштем?
  • Фарзанд (писару духтар): Оё ба аҳди некӣ ба волидайн, ки ҳамроҳи шаҳодати тавҳид аст, вафо кардам? Мувофиқи ояти:

﴿وَقَضَى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا﴾

 «Ва Парвардигори ту ҳукм кард, ки ҷуз Ӯро напарастед ва ба падару модар некӣ кунед». (Сураи Исро: 23).

Оё имрӯз ба қалби онҳо шодӣ овардам ё бо як нигоҳу сухан озорашон додам?

4. Тоҷир ва коргар [Аҳди молу меҳнат]:

  • Тоҷир (Соҳибкор): Оё имрӯз ба шартҳои додугирифт ва додугирифти тиҷоратӣ вафо кардам? Оё дар тавсифи мол ростгӯ будам, то ки фиребу найранг накунам? Оё ба ваъдаи пардохти маоши кормандон ва қарзҳои мардум вафо кардам?
  • Коргару хизматчии давлатӣ: Оё ба шартномаи кории худ дар баробари маошам вафо кардам? Оё соатҳои кориро пурра барои манфиати кор сарф намудам, ё вақтро зоеъ карда, танбалӣ намудам ва ба амонат хиёнат кардам?

5. Духтур, муҳандис ва муаллим [Аҳди касбу рисолат]:

  • Духтур (Табиб): Оё ба савганди инсонӣ ва шаръии худ вафо кардам? Оё ба бемор маслиҳати холисона додам, сирри ӯро ҳифз кардам, барои ташхиси ӯ тамоми кӯшишамро ба харҷ додам ва бо камбағалон бо раҳму шафқат рафтор намудам?
  • Муҳандис: Оё ба аҳди худ дар мавриди стандартҳои техникӣ ва ченакҳои бехатарӣ вафо кардам? Оё дар назорат ва лоиҳакашӣ бо виҷдон будам ва аз бозии ҷони мардум ва моли онҳо худро дур нигоҳ доштам?
  • Муаллим (Омӯзгор): Оё ба аҳди рисолат ва таълими худ вафо кардам? Оё дарсро бо виҷдони пок фаҳмондам, дар байни шогирдон адолатро риоя кардам ва онҳоро пеш аз илм, ба ахлоқи нек тарбия намудам?

6. Донишҷӯву хонанда [Аҳди илму вақт]:

  • Донишҷӯ (Хонанда): Оё ба аҳди илму кӯшише, ки оилаам аз ман интизор аст ва умматам ба он ниёз дорад, вафо кардам? Оё вақти худро дар фаҳмидан ва аз ёд кардани дарсҳо сарф намудам ва аз фиребгарӣ дар имтиҳон парҳез кардам?

ХОТИМАИ МАВЪИЗА

Эй солик ва раванда ба сӯи Худо! Ин саволҳоро ба як тафтиши содиқонаи рӯзона бо рӯҳи худ табдил деҳ. Касе, ки дар додугирифташ фиреб мекунад, ё ваъдаашро мешиканад, ё хонаашро вайрон месозад, ё зердастонашро зоеъ мекунад, ӯ як қисме аз паймони Худо - Парвардигори оламиёнро шикастааст.

Пас, аз ҷумлаи соҳибони ақл (улил-албоб) бош, ки ба аҳди Худо вафо мекунанд ва паймонро намешикананд, то аз нуроният дар қалб, кушоиш ва баракат дар ризқ ва оромиш дар хонаву бозори худ баҳраманд гардӣ.

ТАВСИЯҲО

Тавсияҳои амалӣ барои муҳофизат бар аҳду паймон:

·                 Ҳисобрасии шабона: Пеш аз хоб 5 дақиқа вақти худро барои муроқабаи нафс ҷудо кунед ва саволи марбути касбу мақоми худро аз худ бипурсед.

·                 Навиштани шартҳо: Дар муомилаҳои тиҷоратӣ ва шартномаҳои корӣ, ҳамаи шартҳоро равшану возеҳ бинависед, то заминаи паймоншиканӣ аз байн биравад.

·                 Тавбаи фаврӣ: Агар дар кадом як ваъда ё аҳде (хоҳ бо ҳамсар, хоҳ дар кор) кӯтоҳӣ кардед, фавран онро ҷуброн намуда, аз Худо ва он шахс бахшиш бипурсед, то қалбатон торик нагардад.

·                 Дуои доимӣ: Аз дуоҳои Паёмбар (с) барои ҳифзи қалб аз нифоқу хиёнат зиёд истифода кунед, хусусан дуои: «Аллоҳумма таҳҳир қалбӣ мина-ннифоқ, ва амалӣ мина-рриё, ва лисонӣ мина-лказиб, ва айнӣ мина-лхоинаҳ».

Боргирӣ (Скачать) Вафодорӣ ба аҳд 

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 290 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест