Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин, вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ.
Бародарону хоҳарони азиз,
Муҳаммад ﷺ дар ҷомеае зиндагӣ мекард, ки зулм, ҷоҳилият ва беадолатӣ оддӣ шуда буд. Ӯ инро дид — вале қабул накард. Ӯ фаҳмид, ки инсон барои чунин зиндагии паст офарида нашудааст.
Ӯ ба Ғори Ҳиро паноҳ бурд. На барои фирор, балки барои андеша. На чароғе буд, на китобе, на мардум. Аммо ҳамон танҳоӣ оғози мактабе шуд, ки ҷаҳонро дигар кард.
Ӯ пеш аз он ки ҷомеаро ислоҳ кунад, худро омода кард. Пеш аз он ки сухан гӯяд, фикр кард. Пеш аз он ки даъват кунад, дар дил нур гирифт.
Расулуллоҳ ﷺ фармуданд:
«إِنَّمَا بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الْأَخْلَاقِ»
(Ривояти саҳеҳ – Муснад Аҳмад)
“Ман фиристода шудаам, то ахлоқи некӯро комил гардонам.”
Пас рисолати ӯ танҳо ибодат омӯхтан набуд — балки сохтани инсон буд:
инсон ҳамчун фард, ҳамчун падар, ҳамчун ҳамсар, ҳамчун узви ҷомеа.
Имрӯз савол ин аст:
Оё мо ҳам барои ислоҳи худ лаҳзае аз ғавғои зиндагӣ дур мешавем?
Ё танҳо зиндагӣ мекунем, бидуни андеша барои чӣ зиндагӣ мекунем?
Шояд вақти он расидааст, ки ҳар яки мо “Ғори Ҳиро”-и худро пайдо кунем — лаҳзае барои берун омадан аз ин ғафлат.