بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ وَنَسْتَغْفِرُهُ، وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا وَمِنْ سَيِّئَاتِ أَعْمَالِنَا، مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلَا مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَا هَادِيَ لَهُ.
وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ.
اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا وَنَبِيِّنَا محمد، وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ أَجْمَعِينَ.
أمَّا بعدُ:
Эй бародарону хоҳарони гиромӣ,
мо имрӯз боз дар сояи каломи Худо ҷамъ омадаем, то ба оятҳое аз Қуръони карим гӯш диҳем ва аз онҳо барои имон, ақида ва зиндагии худ нур бигирем.
Қуръон танҳо барои тиловат нест;
он барои бедор кардани дилҳо,
ислоҳ кардани зиндагӣ
ва сохтани инсони ҳақиқӣ нозил шудааст.
Аз ҳамин сабаб, мо имрӯз ба идомаи оятҳои пурмаъно аз Сураи Қоф таваҷҷӯҳ мекунем — оятҳое, ки инсонро аз таърихи миллатҳои гузашта ба ҳақиқати зиндагии худ мебаранд:
ба масъулияти сухан, ба ҳузури фариштагон, ва ба лаҳзаи бузурге, ки ҳар инсон рӯзе бо он рӯ ба рӯ мешавад — лаҳзаи марг.
Пас биёед бо дилҳои ҳушёр ва ақлҳои андешаманд ба ин оятҳо гӯш диҳем,
шояд Худованд бо ин калом дилҳои моро зинда гардонад ва моро аз аҳли ибрат ва ҳидоят қарор диҳад.