«НАСИҲАТНОМАИ ПАДАР: РОҲИ ТАҚВО, ИЛМ ВА САОДАТИ АБАДӢ»
Маънои воқеии зиндагӣ ва калиди хушбахтии оила дар чист?
Ин васиятномаи самимӣ ва пурҳикмат, ки дар заминаи таҷрибаи 58-солаи ҳаёт иншо шудааст, як дастуре барои ҳар як мусалмон ва хонаводаи муъмин мебошад. Дар ин навишта муаллиф аз муҳимияти тақвои ботинӣ, омӯзиши илми шаръӣ, ҳифзи амонат дар тарбияи фарзанд ва лаззати эҳсон дар муомила бо ҳамсар сухан меронад. Агар мехоҳед бидонед, ки чӣ гуна метавон имонро таҷдид кард, аз доми кибру ҳасад раҳо шуд ва ба «ҳусни хотима» даст ёфт, ин мақолаи сарнавиштсозро мутолиа намоед. Ин танҳо васият нест, балки роҳнамои саодат аз дунё то охират аст. СУОЛҲОИ ТАШВИҚӢ
- Оё медонед, ки чӣ гуна гуноҳҳои хурд мисли мӯрчаҳо имони моро ҳалок мекунанд?
- Чаро хонаҳои васеъ бе ёди Худо бароямон танг мешаванд?
- Сирри беҳтарин ҳамсари солеҳа будан дар чист?
- Чӣ кор кунем, ки дар лаҳзаи охирини ҳаёт бо калимаи шаҳодат водоъ гӯем?
БИСМИЛЛОҲИР РАҲМОНИР РАҲИМ
Ҳамду сано Худовандеро, ки инсонро офарид, то Ӯро ибодат кунад; ва ӯро дар кӯраи ибтилову имтиҳонҳо қарор дод, то покаш гардонад. Салавоту салом бар муаллиму мураббии башарият, Муҳаммади Мустафо (с) ва олу асҳоби ӯ.
Муқаддима ва Васият
Фарзандони азизам ва меваҳои умри ман! Умедворам ва аз Худо металабам, ки дар ҳоле бо Парвардигор мулоқот кунам, ки Ӯ аз шумо ва шумо аз Ӯ розӣ бошед. Ман шуморо васият мекунам; васияти касе, ки дунёро таҷриба карда, таҳаввулоти рӯзгорро дидааст. Бидонед, ки умр ҳар қадар тулонӣ бошад ҳам, кӯтоҳ аст. Қиматбаҳотарин чиз дар зиндагӣ наздикӣ ба Худованд аст.
Фарзандони азизам ва меваҳои умри ман! Умедворам ва аз Худо металабам, ки дар ҳоле бо Парвардигор мулоқот кунам, ки Ӯ аз шумо ва шумо аз Ӯ розӣ бошед. Ман шуморо васият мекунам; васияти касе, ки дунёро таҷриба карда, таҳаввулоти рӯзгорро дидааст. Бидонед, ки умр ҳар қадар тулонӣ бошад ҳам, кӯтоҳ аст. Қиматбаҳотарин чиз дар зиндагӣ наздикӣ ба Худованд аст.
1. Тақво ва Ислоҳи Ботин
Аз Худо битарсед ва тақворо пеша кунед. Тақво танҳо як сухан нест, балки ҳолати ботинии инсон аст. Касе, ки ботинашро ислоҳ кунад, Худованд зоҳири ӯро ислоҳ месозад. Агар аз Худо тарсидӣ, дигар аз ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметарсӣ.
Аз Худо битарсед ва тақворо пеша кунед. Тақво танҳо як сухан нест, балки ҳолати ботинии инсон аст. Касе, ки ботинашро ислоҳ кунад, Худованд зоҳири ӯро ислоҳ месозад. Агар аз Худо тарсидӣ, дигар аз ҳеҷ чиз ва ҳеҷ кас наметарсӣ.
2. Илми Шаръӣ ва Амал
Илми шаръиро пеш аз он ки фурсат аз даст равад ва пӯшаймон шавед, лозим бигиред. Илм нур аст. Пеш аз он ки пирӣ ё беморӣ фаро расад, илм омӯзед. Вале бидонед, ки илми бе амал ҳуҷҷатест бар зидди соҳибаш. Илм бояд ақидаи шуморо дуруст кунад ва намозҳоятонро бо хушӯъ гардонад.
Илми шаръиро пеш аз он ки фурсат аз даст равад ва пӯшаймон шавед, лозим бигиред. Илм нур аст. Пеш аз он ки пирӣ ё беморӣ фаро расад, илм омӯзед. Вале бидонед, ки илми бе амал ҳуҷҷатест бар зидди соҳибаш. Илм бояд ақидаи шуморо дуруст кунад ва намозҳоятонро бо хушӯъ гардонад.
3. Ҳифзи Имон ва Ҳазар аз Гуноҳ
Имон бо тоат зиёд ва бо гуноҳ заиф мешавад. Аз гуноҳҳои хурд мисли мӯрчаҳо барҳазар бошед; онҳо оҳиста-оҳиста инсонро ҳалок мекунанд. Имони худро бо зикри доимӣ ва тиловати Қуръон бо тадаббур таҷдид кунед.
Имон бо тоат зиёд ва бо гуноҳ заиф мешавад. Аз гуноҳҳои хурд мисли мӯрчаҳо барҳазар бошед; онҳо оҳиста-оҳиста инсонро ҳалок мекунанд. Имони худро бо зикри доимӣ ва тиловати Қуръон бо тадаббур таҷдид кунед.
4. Ислоҳи Худ ва Фурӯтанӣ
Пеш аз ислоҳи дигарон, дар пайи ислоҳи худ бошед. Ҳеҷ гоҳ худро аз дигарон боло нагиред. Кибр ва масхараи дигарон амалҳои некро маҳв мекунад. Аз ҳасад ҳазар кунед ва ба тақсимоти Илоҳӣ розӣ бошед.
Пеш аз ислоҳи дигарон, дар пайи ислоҳи худ бошед. Ҳеҷ гоҳ худро аз дигарон боло нагиред. Кибр ва масхараи дигарон амалҳои некро маҳв мекунад. Аз ҳасад ҳазар кунед ва ба тақсимоти Илоҳӣ розӣ бошед.
5. Хонавода, Эҳсон ва Тарбия
Эҳсон ба ҳамсар худ як ибодат аст. Бо ҳамсарони худ бо некӣ рафтор кунед ва дар роҳи охират ёвари ҳамдигар бошед. Тарбияи фарзандон амонат аст; ба онҳо танҳо хӯроку пӯшок надиҳед, балки илму худошиносӣ омӯзед. Дар миёни фарзандон бо адолат рафтор кунед.
Эҳсон ба ҳамсар худ як ибодат аст. Бо ҳамсарони худ бо некӣ рафтор кунед ва дар роҳи охират ёвари ҳамдигар бошед. Тарбияи фарзандон амонат аст; ба онҳо танҳо хӯроку пӯшок надиҳед, балки илму худошиносӣ омӯзед. Дар миёни фарзандон бо адолат рафтор кунед.
6. Ёди Охират ва Ҳусни Хотима
Дунё танҳо як марҳалаи гузар аст. Қароргоҳи доимии мо охират аст. Дӯсти ягонаи шумо дар қабр амалҳои шумост. Ҳамеша аз Худо «ҳусни хотима» талаб кунед. Бихоҳед, ки лаҳзаи охирини ҳаётатон дар ибодат ва ёди Худо бошад.
Дунё танҳо як марҳалаи гузар аст. Қароргоҳи доимии мо охират аст. Дӯсти ягонаи шумо дар қабр амалҳои шумост. Ҳамеша аз Худо «ҳусни хотима» талаб кунед. Бихоҳед, ки лаҳзаи охирини ҳаётатон дар ибодат ва ёди Худо бошад.
7. Солеҳ ва Муҳсин будан
Ҳамеша кӯшиш кунед, ки ҳам худатон солеҳ бошед ва ҳам барои ислоҳи дигарон саъй кунед. Дар ҳар кор муҳсин бошед — яъне корро бо эҳсоси он ки Худо шуморо мебинад, анҷом диҳед. Дин роҳи ҳикмат ва адолат аст; дар он ҳам раҳмат ҳасту ҳам устуворӣ.
Ҳамеша кӯшиш кунед, ки ҳам худатон солеҳ бошед ва ҳам барои ислоҳи дигарон саъй кунед. Дар ҳар кор муҳсин бошед — яъне корро бо эҳсоси он ки Худо шуморо мебинад, анҷом диҳед. Дин роҳи ҳикмат ва адолат аст; дар он ҳам раҳмат ҳасту ҳам устуворӣ.
Худованд ҳамаи моро ба роҳи рост ҳидоят намояд ва оқибати моро хайр гардонад. Омин.