Бисмиллоҳи-р-Раҳмони-р-Раҳим.
Инҳо суҳбатҳои рамазониянд — на танҳо барои шунидан, балки барои бедор шудан.
Мо дар партави оятҳои Каломи Худо ҷамъ меоем, то аз Рамазон танҳо гуруснагӣ набардорем, балки қалби нав бардорем.
Худованд мефармояд:
«Шаҳру Рамазон ал-лазӣ унзила фиҳил-Қуръон, ҳудан лин-нос…»
Қуръони карим, сураи Сураи Бақара 2:185
Рамазон моҳи нузули Қуръон аст — моҳи ҳидоят, моҳи равшанӣ, моҳи бозсозии инсон.
Ва боз мефармояд:
«Қул бифазли-ллоҳи ва бироҳматихи фаби золика фаляфраҳу, ҳува хайрун миммо яҷмаъун»
Қуръони карим, сураи Сураи Юнус 10:58
Шодӣ ба фазлу раҳмати Худост — ва он беҳтар аз ҳар чизест, ки ҷамъ мекунем.
Ин силсила аз сураи Сураи Ҳуҷурот оғоз мешавад — сурае, ки одоби имонро месозад, ҷомеаро ислоҳ мекунад ва қалбҳоро тарбия менамояд.
Мо кӯшиш мекунем:
ҳар рӯз як таваққуф бо ояте,
як нигоҳ бо тадаббур,
як саволи рост ба нафс,
ва як қадами амалӣ барои тағйир.
Ин суҳбатҳо савтӣ ҳастанд — то ҳар ҷо бошед, дар роҳ, дар хона, пеш аз ифтор ё баъди таровеҳ, ҳамроҳи Қуръон бошед.
Ҳадаф фақат маълумот нест.
Ҳадаф тағйир аст.
Тағйири нигоҳ.
Тағйири гуфтор.
Тағйири муносибат бо Худо ва бо мардум.
Рамазон мегузарад.
Савол ин аст:
Оё мо ҳамон инсон мемонем — ё бо Қуръон нав мешавем?
Хуш омадед ба ин саёҳати тадаббур…
Дар партави Қуръон.
Бо умеди тағйири воқеӣ.