بسم الله الرحمن الرحيم
الحمد لله رب العالمين. والصلاة والسلام على المبعوث رحمة للعالمين...
قال رسول الله ﷺ : «لا إيمانَ لِمَنْ لا أمانةَ لَهُ، ولا دينَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ». (رواه أحمد والبيهقي وغيرهما)
Моҳияти имон дар амонат ва вафодорӣ
Ситоиш Худоро, ва дуруду салом бар фиристодаи Ӯ, ва аммо баъд...
Эй мардум, имон танҳо калимаҳое нест, ки ба забон оварда мешаванд, ва на ҳаракатҳое, ки танҳо дар масҷидҳо анҷом дода мешаванд, балки он ахлоқест, ки дар муомилот зоҳир мегардад, ва ростиест, ки дар амонатҳо таҷаллӣ меёбад.
Бо дилҳоятон ба ин огоҳии шадиди набавӣ, ки дилҳоро меларзонад, гӯш диҳед, он ҷо ки Ӯ ﷺ фармуданд:
«لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَا أَمَانَةَ لَهُ، وَلَا دِينَ لِمَنْ لَا عَهْدَ لَهُ».
«Касе, ки амонатдор нест, имон надорад, ва касе, ки ба аҳд вафо намекунад, дин надорад».
Эй бандагони Худо:
1. Амонат танҳо дар ҳифзи мол нест; балки асрори мардум амонат аст, вазифае, ки дар он кор мекунед амонат аст, тарбияи фарзандонатон амонат аст, ва калимае, ки аз забонатон мебарояд амонат аст. Ҳар ки дар кораш хиёнат кунад ё дар фурӯшаш фиреб диҳад, ба андозаи хиёнаташ аз имонаш кам шудааст.
2. Ва вафо ба аҳд тарозуи дин аст; пас мусалмон вақте ваъда медиҳад, вафо мекунад, вақте аҳд мекунад, рост мегӯяд. Аҳдшиканӣ ва хилофи ваъда кардан аз хислатҳои муъминон нест, балки ин ба заъфи диндорӣ ё халалу хатаре дар дини инсон далолат мекунад.
Эй бародарони гиромӣ:
Ба бисёрии намозу рӯзаи мард нигоҳ накунед, балки ба ростии суханаш вақте ҳарф мезанад, ва ба амонатдориаш вақте ба ӯ боварӣ карда мешавад, нигоҳ кунед.
Саҷдаи тӯлонӣ чӣ арзише дорад, агар соҳибаш ба мардум зулм кунад ё аҳдҳоро хиёнат кунад?
Паёмбари бузургвор ﷺ ҳатто пеш аз рисолаташ "ас-Содиқу-л-Амин" номида мешуд, пас ростию амонатдории ӯро дар хонаҳоятон, бозорҳоятон ва корҳоятон намуна (ибрат) қарор диҳед.
Дар хотима:
Худоё, ба мо ростии забонҳо, амонатдории дилҳо ва вафо ба аҳдҳоро насиб гардон. Худоё, зоҳиру ботини моро холис барои зоти карими Худат қарор деҳ.
«اللَّهُمَّ اجْعَلْنَا مِنَ الْأُمَنَاءِ الصَّادِقِينَ، وَاحْفَظْ قُلُوبَنَا مِنَ الْخِيَانَةِ، وَاجْعَلْنَا أَوْفِيَاءَ بِعُهُودِنَا مَعَكَ وَمَعَ عِبَادِكَ.»
Худоё, моро аз ҷумлаи амонатдорони ростгӯ бигардон, ва дилҳои моро аз хиёнат ҳифз кун, ва моро ба аҳду паймонҳое, ки бо Ту ва бо бандагонат дорем, вафодор бигардон.» Омин.