Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин. Вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ, ва ъало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.
Аммо баъд...
Имрӯз мо вориди фазои дигаре мешавем — фазои бедоркунанда, такондиҳанда ва таконбахши дилҳо.
Сураи Қоф аз сураҳое аст, ки Паёмбар ﷺ онро дар хутбаҳои ҷумъа мехонданд. Ин нишон медиҳад, ки ин сура барои бедор кардани дилҳо нозил шудааст.
Оғози сура бо ҳарфи муقطтаъ меояд:
«ق ۚ وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ»
Қасам ба Қуръони бузург.
Сипас масъалаи асосӣ матраҳ мешавад:
-
Тааҷҷуби кофирон аз паёмбар,
-
Инкори қиёмат,
-
Шубҳа дар зинда шудан пас аз марг.
Имрӯз мо мепурсем:
-
Чаро инсон аз эҳё баъд аз марг тааҷҷуб мекунад, вале аз офариниши аввал тааҷҷуб намекунад?
-
Оё мушкил дар далел аст ё дар дил?
-
Чаро Қуръон бо қасам оғоз мекунад?
Ин оятҳо моро маҷбур мекунанд фикр кунем:
Оё мо воқеан ба охират бовар дорем, ё танҳо мегӯем “бовар дорем”?
Ин васиятномаи самимӣ ва пурҳикмат, ки дар заминаи таҷрибаи 58-солаи ҳаёт иншо шудааст, як дастуре барои ҳар як мусалмон ва хонаводаи муъмин мебошад. Дар ин навишта муаллиф аз муҳимияти тақвои ботинӣ, омӯзиши илми шаръӣ, ҳифзи амонат дар тарбияи фарзанд ва лаззати эҳсон дар муомила бо ҳамсар сухан меронад. Агар мехоҳед бидонед, ки чӣ гуна метавон имонро таҷдид кард, аз доми кибру ҳасад раҳо шуд ва ба «ҳусни хотима» даст ёфт, ин мақолаи сарнавиштсозро мутолиа намоед. Ин танҳо васият нест, балки роҳнамои саодат аз дунё то охират аст.