«БО ХУДОВАНД ЧӢ ГУНА МУНОСИБАТ МЕНАМОӢ, ВАҚТЕ БА ХОНААШ ДОХИЛ ШУДӢ?
«Оё боре ҳис кардаед, ки чаро баъзеҳо дар масҷид оромиши аҷибе меёбанд, вале барои баъзеи дигар намоз танҳо як одати хушк аст? Масҷид танҳо як бинои хиштин нест — он ягона паноҳгоҳи рӯҳ дар дунёи пур аз изтироби мост. Дар ин мақола мо асрори меҳмониро дар назди Холиқи коинот боз мекунем. Биёед бифаҳмем, ки чӣ гуна метавон ворид шудан ба масҷидро аз як амали оддӣ ба як парвози руҳонӣ табдил дод ва чаро Худованд маҳз шуморо барои ин дидор интихоб кардааст...»
"Шакли пурраи ин мақоларо бо тафсилоти бештар (46 дақиқа) метавонед дар охири саҳифа гӯш кунед."
Гӯш кардани шакли пурраи мақола
Порчае аз мақола: «Муносибати банда бо Парвардигор аз остонаи Хонаи Ӯ оғоз мешавад. Оё медонед, ки вақте шумо ба масҷид қадам мегузоред, Худованд рӯ ба рӯи шумо меистад ва аз омадани шумо шод мегардад? Ин навишта шуморо ба олами асрори "Байтуллоҳ" мебарад: аз дарси ишқи Маҷнун то паноҳ ёфтан дар сояи Арши Раҳмон. Агар мехоҳед таъму лаззати намозро ба гунае бичашед, ки пеш аз ин ҳаргиз начашидаед, ин сафарро бо мо оғоз кунед.»
❓ СУОЛҲО БАРОИ АНДЕША
· Оё ман ба масҷид ҳамчун як бинои оддӣ менигарам ё ҳамчун "Хонаи Маҳбуб", ки Соҳибаш маро интизор аст?
· Ҳангоми намоз, вақте Худованд рӯ ба рӯи ман меистад, оё ман бо фикрҳоям аз Ӯ рӯй мегардонам?
· Кадом эҳсос дар ман бештар аст: саросемагӣ барои баромадан аз масҷид ё ташнагӣ барои баргаштан ба он?
· Оё ман дуои "Аллоҳумма-фтаҳ лӣ абвоба раҳматик"-ро танҳо бо забон мегӯям ё воқеан аз умқи дил муҳтоҷи кушода шудани дарҳои раҳмати Ӯ ҳастам?
Бисмиллоҳи-р-раҳмони-р-раҳим
Бо Худованд чигуна муносибат ва рафтор менамоӣ,
ВАҚТЕ БА ХОНААШ ДОХИЛ ШУДӢ?
Ҳалқаи даҳум
[МУҚАДДИМА]
Ҳиммат баланд дор, ки мардони рӯзгор,
Аз ҳиммати баланд ба ҷое расидаанд.
Дар ин дунё ҳар инсон ҳадафҳои худро дорад, аммо олитарин ҳиммат — ин саъй барои расидан ба ризояти Парвардигор ва барқарор кардани робитаи самимӣ бо Ӯст. Яке аз муҳимтарин қадамҳо дар ин роҳ, шинохти дурусти Хонаи Худо ва одоби ҳузур дар он аст.
ФАСЛИ АВВАЛ: ОСТОНАИ МУҲАББАТ — ХОНАИ ХУДО
Бисмиллоҳи-р-раҳмони-р-раҳим
Мо ҳар рӯз ба ҷойҳои гуногун меравем ва ба биноҳои мухталиф дохил мешавем: ба хонаи худ, ба ҷои кор, ба бозор, ба хонаи бобову бибӣ ва умуман ба ҷойҳои зиёде қадам мегузорем. Лекин инҷо як суоли муҳим ба миён меояд:
Кадом ҷой аст, ки ту онро аз ҳама бештар дӯст медорӣ ва қалбат дар онҷо ором мегирад?
Посухи ин суол барои ҳар фарди мусулмон чунин аст: Ҷое, ки мо аз ҳама бештар онро дӯст медорем, ҳамон маконест, ки Аллоҳ таъоло онро зиёдтар дӯст медорад. Ва табиист, ки он «Хонаи Худо» — масҷиди Аллоҳ таъоло аст.
🔍 Шарҳи маънавӣ: Масҷид танҳо як бинои оддӣ барои адои намоз нест. Он нуқтаи пайванди замин бо осмон ва макони вохӯрии хоси банда бо Офаридгораш аст. Инсон ба ҳар ҷое, ки муҳаббат дорад, дилаш мекашад ва дӯсташ медорад, ҳамеша мехоҳад ба ҳамон ҷо биравад ва барои расидан ба он кӯшиш мекунад. Агар қалби ту ҳамеша муштоқи масҷид бошад ва ту бо шавқу завқ ба сӯи масҷид шитоб кунӣ, ин нишонаи он аст, ки дар рӯҳи ту нури муҳаббати Худованд мавҷуд аст.
ФАСЛИ ДУВВУМ: ОДОБИ ҲУЗУР — ФАРҚИ МИЁНИ ОДАТ ВА ИБОДАТ
Ҳар як шахсияти бузурге, ки ту ба назди ӯ — хоҳ дар хонааш бошад, хоҳ дар идорааш — дохил мешавӣ, қоида ва усуле муқаррар шудааст, ки бояд риоя гардад. Расму русуми шоҳӣ барои худ усули хос дорад ва расму русуми дипломатӣ қоидаҳои дигари худро.
Ва лиллоҳи-л-масалу-л-аъло. (Барои Худованд баландтарин ва беҳтарин масалҳост. Ӯро наметавон ба махлуқ ташбеҳ дод, аммо барои фаҳмидани мавзуъ ин масал зада мешавад).
Дар хонаи Худованди мутаъол ҳам ворид шудан барои худ усулу қоидаҳои махсус, маъноҳо ва асрори (сирҳои) нуҳуфта дорад. Агар ту донистӣ, ки бо Соҳиби ин Хона чӣ гуна рафтор намоӣ ва он қоидаҳо чӣ тавр бояд риоя шаванд, вақте ба масҷид ворид шудӣ, дар ин ҳолат ба руҳияе ворид мешавӣ, ки аз руҳияи касоне, ки танҳо аз рӯи одат ба он дохил мешаванд, комилан фарқ мекунад.
💡 Шарҳи маънавӣ: Бисёре аз мардум ба масҷид аз рӯи «одат» ворид мешаванд. Яъне фикр мекунанд, ки вақти намоз шуд ва бояд танҳо як вазифаро иҷро карда бароянд. Чунин ворид шудан на таъме дорад, на ранге ва на маъное. Ин афрод ҷисман дар масҷиданд, вале рӯҳашон ҳеҷ эҳсоси хосеро дарк намекунад. Ин мисли он аст, ки касе ба як бӯстони зебо ворид шавад, вале бӯи гулҳоро ҳис накунад.
Аммо як нафар, ки бо ин асрор ва қоидаҳои ҳузур шинос шуд ва онҳоро риоя кард, мегӯяд:
«Баъди он ки ба ин асрор воқиф гардидам ва дар бораи онҳо андеша намудам, вақте ба масҷид дохил шудам, тасаввур кардам, ки гӯё ман пеш аз ин ҳаргиз ба масҷид дохил нашуда будам».
Акнун аз худ бипурс: Бо Худованд чӣ гуна муносибату рафтор хоҳӣ кард, вақте ба хонааш дохил шудӣ? Оё қалби ту омодаи ин дидор ҳаст?
ФАСЛИ СЕЮМ: ҲАДАФ АЗ ЗИЁРАТ — ЧАРО БА МАСҶИД МЕРАВӢ?
Аввалин муносибат ва рафторе, ки бояд ба он ҳарис бошӣ (яъне кӯшиши зиёд кунӣ), ин аст: вақте ба Хонаи Худо қадам мегузорӣ, бидонӣ, ки аслан барои чӣ ба он ҷой меравӣ? Мақсади ниҳоии ту аз ин омадан чист?
Посухи ин суол дар фалсафаи офариниши мо нуҳуфтааст. Парвардигори мо халқро танҳо барои як ғоят (ҳадафи олӣ) офаридааст: то Ӯро бишиносанд ва дӯст бидоранд. Яке аз бузургони аҳли маърифат мегӯяд: «Аллоҳ таъоло рӯҳи инсонро танҳо барои муҳаббати Худаш офаридааст».
🔍 Шарҳи маънавӣ: Рӯҳи мо мисли мусофирест, ки дар ин дунё ҳамеша дар ҷустуҷӯи оромиш аст. Ва ин оромиш танҳо дар муҳаббати Офаридгор пайдо мешавад. Пас, рафтан ба масҷид — ин сафари рӯҳ ба сӯи асли хеш ва дидори Маҳбуб аст.
ФАСЛИ ЧАҲОРУМ: ДАРСИ ИШҚ АЗ МАҶНУН
Хусусияти дӯстдори ҳақиқӣ чунин аст, ки ҳамеша муштоқи дидори маҳбуби хеш аст. Одати ошиқон ин аст: вақте маҳбуби худро пайдо накарданд, камтарин коре, ки мекунанд, ин аст, ки ба сӯи манзили ӯ мераванд, то бо бӯи хонааш таскин ёбанд.
Чунончи Қайси Маҷнун дар ҷустуҷӯи Лайло ба диёри ӯ ворид мешавад, вале ӯро намебинад. Пас бо эҳсоси гарм ва ашкҳои резон чунин мегӯяд:
Ба диёре мегузарам, ки диёри Лайло аст,
Ин девор ва он деворро бӯса мекунам.
Қалбам муҳаббати диёрро накардааст,
Валекин муҳаббати касеро, ки дар ин диёр сукунат мекунад.
💡 Нуктаи дақиқ: Маҷнун санг ва хиштро намепарастид, балки он деворҳо барояш нишони Маҳбуб буданд. Масҷид низ барои муъмин ҳамон «кӯчаи Маҳбуб» аст. Мо деворҳои масҷидро ба хотири Соҳибаш азиз медорем.
ФАСЛИ ПАНҶУМ: ТАСКИНИ ДИЛҲОИ МУШТОҚ — МАСҶИД ҲАМЧУН МАКОНИ ДИДОРИ ХУРД
Аллоҳ таъоло Офаридгори қалбҳост ва Ӯ хуб медонад, ки ин дилҳо ба чӣ чиз ниёзманду муҳтоҷанд. Ӯ медонад, ки дӯстдорони ҳақиқиаш чӣ қадар сахт муштоқи дидори Ӯ ҳастанд. Валекин бинобар ҳикмати Илоҳӣ, дар ин дунё дидани Ӯ бо ин чашмҳо имконнопазир аст, зеро ҳиҷоби Ӯ «Нур» аст. Парвардигор дидорбиниро (лиқоро) ба рӯзи Қиёмат ба таъхир гузоштааст ва ваъдагоҳи мо бо Худованди субҳон, иншоаллоҳ, дар Охират аст.
Вале Аллоҳ таъоло медонад, ки барои муъминон бо ин муҳаббати сахташон, ниҳоят душвор аст, ки то рӯзи Қиёмат мунтазир бимонанд. Барои қалби дорои муҳаббат ва дӯстдорӣ сабр кардан то он рӯз сангин аст. Аз ин рӯ, Худованд барои осонтар шудани интизорӣ ба онҳо дастуре додааст, то битавонанд ин муддатро таҳаммул намоянд.
Байтуллоҳ — Раҳмати Илоҳӣ дар замин: Худованд дар замин хонае барои Худ қарор дод, ки ба Ӯ нисбат дода мешавад ва онро «Хонаи Худо» (Байтуллоҳ) ё «Масҷидуллоҳ» меноманд. Ҳамон тавре ки дӯстдор ҳамеша ба хонаи маҳбубаш рафтуомад мекунад, ҳабиби Худованд низ чунин аст. Ӯ ҳар рӯз панҷ маротиба ба хонаи Аллоҳ меравад, то аз муҳаббати сахти худ изҳор намояд.
🔍 Шарҳи маънавӣ: Намоз дар масҷид — ин «лиқо ва дидорбинии хурд» аст. Ту дар намоз рост меистӣ, то он «лиқо ва дидорбинии бузургтар»-ро, ки дар Охират рӯх хоҳад дод, ба ёд оварӣ. Ин лаҳзаи ҳузур, тамринест барои он вақте, ки дар пешгоҳи азамати Аллоҳ меистӣ ва бо Ҳабиби ҳақиқии худ вомехӯрӣ.
Худованди мутаъол дӯстонашро ҳар рӯз панҷ маротиба ба ин ҷой даъват менамояд. Дар ҳақиқат, касе, ки ба масҷид меравад, ба сӯи деворҳо ва сангҳо намеравад, балки ба сӯи Аллоҳ — Воҳиди Ғаффор меравад, то бо Ӯ дар хонааш вохӯрад.
ФАСЛИ ШАШУМ: МАРКАЗИ ТАВАҶҶУҲ — РӮ БА РӮ БО ОФАРИДГОР
Расулуллоҳ (с) фармуданд: «Ҳамоно Худованд шуморо ба намоз гузоридан амр кардааст. Пас, вақте ба намоз истодед, вонанигаред (ба атроф нигоҳ накунед), чунки Худованд дар намоз рӯяшро ба рӯи бандааш рост мекунад, модоме ки банда ба тарафҳо нанигарад».
💡 Шарҳи маънавӣ: Ин ҳадис як ҳақиқати ларзонандаро фош мекунад: дар лаҳзаи намоз миёни ту ва Холиқи коинот ҳеҷ пардае нест. Ӯ мустақиман ба ту назар мекунад. Агар ту дар ин лаҳза фикратро ба бозору кӯча ва ё телефони худ банд кунӣ, гӯё аз ин дидори олӣ рӯй гардонидаӣ. Биёед аз имрӯз тасмим гирем, ки рафтани мо ба масҷид дигаргун бошад ва бо ҳушёрии комил дар пешгоҳи Ӯ биистем.
ФАСЛИ ҲАФТУМ: МАСҶИД — МАКОНИ УЗРХОҲӢ ВА ОШТИШАВӢ
Одатан, вақте дар ҳаққи инсоне, ки бароят азиз аст, хато мекунӣ, чӣ кор мекунӣ? Агар хато кӯчак бошад, шояд номае бинависӣ ё паёме бифиристӣ. Агар муҳаббатат самимӣ бошад, тамос мегирӣ. Аммо агар он шахс бароят ниҳоят азизу гиромӣ бошад, ту ба хонааш меравӣ, то аз наздик узрхоҳӣ кунӣ ва таассуфу пушаймонии худро изҳор намоӣ.
Ва лиллоҳи-л-масалу-л-аъло. (Мисоли олӣ аз они Худост). Ҳамаи мо соҳиби гуноҳем. Ҳар яки мо дар ҳаққи Парвардигорамон хатоҳо ва кӯтоҳиҳо кардаем. Паёмбар (с) фармуданд, ки ҳама фарзандони Одам хатокоранд, вале беҳтаринҳо онҳоеанд, ки тавба мекунанд.
🔍 Нуктаи дақиқ: Вақте ба Хонаи Худо қадам мегузорӣ, ҳис кун, ки барои «оштишавӣ» омадаӣ. Ту ба масҷид меравӣ, то аз он ҳама кӯтоҳиҳое, ки нисбат ба Ӯ анҷом додаӣ, маъзарат бихоҳӣ. Карим (инсони олиҳиммат) вақте мебинад, ки хатокоре ба хонааш омадааст, ӯро мебахшад. Пас ҳоли Парвардигори Карим чӣ гуна хоҳад буд?
Парвардигори мо бисёр ҳаёкунанда ва Карим аст. Ӯ шарм медорад, ки бандааш дастони худро бо умед ба сӯи Ӯ бардорад ва Ӯ онҳоро тиҳию холӣ (хушку холӣ) баргардонад. Вақте ба масҷид рафтӣ, маҳз ҳамин раҳматро талаб кун. Шояд баъди ҳамин дуои самимии ту, Худованд бароят саодатеро бинависад, ки баъди он ҳаргиз бадбахтиро набинӣ. Оё намебинӣ, ки ҳангоми ворид шудан ба масҷид мегӯӣ: "Аллоҳумма-фтаҳ лӣ абвоба раҳматик" (Худоё, барои ман дарҳои раҳмататро бикушой)?
ФАСЛИ ҲАШТУМ: ИНТИХОБИ ХОСИ ИЛОҲӢ — ТУ ДАЪВАТ ШУДАӢ!
Аслан, вақте Худованд ба ту иҷозат дод, ки ба хонааш ворид шавӣ, ин бузургтарин иззату икром (ҳурмат) барои туст. Бияндеш: ту ҳам аз рӯи одати инсоният ҳар касеро, ки пеши дарат омад, ба хонаат роҳ намедиҳӣ.
Ва лиллоҳи-л-масалу-л-аъло. Худованд низ ба хонааш ҳар касеро дохил намекунад. Ҳамд бигӯ, ки Ӯ маҳз туро ихтиёр (интихоб) намудааст!
💡 Шарҳи маънавӣ: На омадани ту ба масҷид тасодуф аст ва на намозгузор шудани ту. Ин як даъватномаи хос аст. Худованд ҳиммати баъзе касонеро, ки дӯсташон намедорад, аз рафтан ба масҷидҳо бозмедорад. Ӯ кароҳат дошт (нахост), ки онҳо ба хонааш биёянд, бинобар ин онҳоро боздошт. Чуноне ки дар Қуръон мефармояд: «...валекин Худованд аз ҳаракати онҳо кароҳат дошт, аз ин ҷиҳат онҳоро боздошт ва ба онон гуфта шуд: Бо нишастагон бинишинед» (Сураи Тавба: 46).
Вақте мебинӣ, ки дигарон дар кӯчаву бозор банд ҳастанд ва ту дар роҳи масҷид, бидон, ки Парвардигор туро барои меҳмонӣ баргузидааст. Инро қадр кун!
ФАСЛИ НУҲУМ: ШОДИИ ПАРВАРДИГОР АЗ ОМАДАНИ ТУ
Агар мехоста бошӣ, барои таҷриба ба як масҷид назар намо: адади касоне, ки дар атрофи он зиндагӣ мекунанд, чӣ қадар аст ва адади касоне, ки ба масҷид дохил мешаванд, чӣ қадаранд? Оё акнун донистӣ, ки мақсади ман аз ин гуфта чист?
Аз ин ҷиҳат, агар ту аз ҷумлаи касоне бошӣ, ки Худованд онҳоро барои дохил шудан ба Хонааш ихтиёр (интихоб) карда бошад, пас сазовор аст, ки хурсанд шавӣ. Вақте дар роҳ ба сӯи Ӯ меравӣ, шодмон бош. Чунки Аллоҳ таъоло, вақте ту ба сӯи Хонаи Ӯ рафтӣ, ба омадани ту хурсанд мешавад.
Расулуллоҳ (с) фармуданд: «Ягон марде аз мусулмонҳо масоҷидро барои намоз гузоридан ва зикр кардан ватан намегирад (ҳама вақт ба масҷид ҳозир намешавад), магар ин ки Худованд барои ӯ хурсанд мешавад; ҳамчуноне ки аҳли ғоиб (аҳли оилае, ки яке аз аъзояшон дар сафар аст) ба омадани ғоибашон, вақте ба назди онҳо баргашта омад, хурсанд мешаванд».
🔍 Шарҳи маънавӣ: Ин ташбеҳи набавӣ ниҳоят латиф аст. Тасаввур кунед, модареро, ки солҳо фарзандашро надидааст ва ӯ ногаҳон аз сафар бармегардад. Он модар чӣ гуна шод мешавад? Худованд бо тамоми азаматаш аз омадани ту ба масҷид аз ин ҳам бештар шод мегардад! Чӣ каромату фазлате барои касе аст, ки ба сӯи Ту меравад, эй Парвардигорам! Бубин, ки Худованд чигуна ӯро икрому иззат мекунад ва чигуна ба ӯ атоҳо мефармояд.
Савганд ба Худо, ягон инсони бузургеро пайдо нахоҳӣ кард, ки бо ту ин гуна муносибату рафтори нек намояд, чуноне Худованди Парвардигорамон бо ту муносибат менамояд. Аз ин лиҳоз аст, ки инсон аз Парвардигори Кариму Бузургаш, аз бисёрии он чӣ ба Ӯ медиҳад, шарм медорад ва ҳаё мекунад.
ФАСЛИ ДАҲУМ: МУКОФОТИ БУЗУРГ — ДАР СОЯИ АРШИ РАҲМОН
Ин масъала танҳо бо ин дунё ба интиҳо намерасад. Агар ба ин марҳалае расидӣ, ки қалби ту ба масҷид алоқаманд гардид, Аллоҳ таъоло дар рӯзи Қиёмат туро дар зери бузургтарин махлуқе, ки дар ҳама ҳастӣ вуҷуд дорад, дохил мекунад. Ин махлуқро Аллоҳ таъоло чунин васф намудааст, ки карим, бузург ва маҷид (пуршараф) аст. Ҳамоно он АРШИ РАҲМОН аст.
Парвардигорамон онро офаридааст, сипас бар Арш истиво намудааст. Малоикаро амр намуда, ки ӯро бардоранд ва бо бузургдоштани он, онҳоро ба ибодаташ хондааст. Арш сақфи махлуқот ва бузургтарини онҳост. Арш олию баландтарин ва васеътарини онҳост. Арш бо ин ҳама васфҳо, ба Худованди Раҳмон сазовор гаштааст. Аз ин ҷиҳат аст, ки Худованд фармудааст: «Ар-Раҳмону ъала-л-Ъарш-иставо» (Худованди Раҳмон бар Арш истиво намудааст). Тоҳо:5.
Ин чизи бузурге, ки зикр шуд, Худованд туро дар зери он дохил мекунад; рӯзе, ки офтоб ба сари бандагон ниҳоят наздик мешавад. Ва ту дар зери сояи Он, дар рӯзе ки ҷуз сояи Ӯ дигар сояе нест, қарор хоҳӣ дошт.
💡 Нуктаи дақиқ: Расулуллоҳ (с) фармуданд: «Ҳафт гурӯҳе мебошанд, ки Худованд онҳоро дар зери сояаш соя медиҳад, рӯзе, ки ҷуз сояи Вай сояе вуҷуд надорад...» ва аз он ҷумла зикр намуданд: «...ва марде, ки қалбаш ба масҷидҳо алоқаманд аст». Оё боре ҳам худро тасаввур кардаӣ, ки дар рӯзи сахти Қиёмат, дар зери сояи Арши азим мебошӣ ва ба он азамат назар менамоӣ? Ин мукофоти он муҳаббатест, ки дар дунё нисбат ба Хонаи Худо доштӣ.
ФАСЛИ ЁЗДАҲУМ: ТАФОВУТИ МИЁНИ ДУ ҚАЛБ — МАСҶИД Ё ДУНЁ?
Оё дидӣ, ки масоҷид чӣ гуна азизу маҳбуб мебошанд? Ва чӣ гуна хонаҳои Худованд гаронбаҳоянд? Ин ҳама бузургӣ ва лаззат ба ту рӯх медиҳад, агар қалби ту ба он алоқаманд гардад.
Ту ин фарқро мулоҳиза намо (диққат кун): Баъзе мардумоне мебошанд, ки қалбҳои онҳо пайваста ба масоҷид алоқаманд аст; ҳар вақте аз он баромаданд, дар бораи баргашта омадан ба андеша меафтанд. Аммо баъзе мардумони дигар мебошанд, ки дар дохили масҷид намоз мегузоранд, вале қалби онҳо ба дунёе, ки дар беруни масҷид мебошад, алоқаманд аст.
🔍 Шарҳи маънавӣ: Ин бузургтарин фоҷиаи рӯҳии инсон аст: ҷисман дар масҷид будан, вале рӯҳан дар бозору кӯча. Масҷид ватани рӯҳ аст. Касе, ки рӯҳаш дар масҷид ором нагирад, дар ҳеҷ куҷои дигари ин олам оромӣ нахоҳад ёфт.
Авлиёи солеҳон қалбҳояшон ба муҳаббати хонаҳои Худованд пар-пар мезад. Рабиъ ибни Хайсам мегӯяд: «Ман ба садои гунҷишки масҷид бештар алоқамандам, нисбат ба алоқамандиям ба аҳлу байтам».
💡 Нуктаи дақиқ: Ба ин макони пок ба шакли оддӣ ворид машав, ки на шуъуру эҳсосе бошад ва на омодагӣ. Чӣ гуна мехоҳӣ, ки қалбат ин ҳама лаззатро эҳсос намояд, дар ҳоле ки на ҳаракате кардаӣ ва на андешае? Зарур аст, ки андеша карда шавад. Шуъуратро нисбат ба масҷид тағйир деҳ. Зуд аст, ки муносибату рафтори ту бо Худованд, вақте ба хонааш ин гуна бошуур дохил шудӣ, тағйир меёбад. Дар натиҷа, дар намозе, ки дар масҷид мегузорӣ, таъму маззаи тамоман дигареро пайдо хоҳӣ кард.
ХОТИМА ВА ДУО
Аз Худованди мутаъол талаб менамоем, ки қалбҳои моро ба хонаҳояш моил ва алоқаманд гардонад ва дар хонаҳояш ин қалбҳоямонро зинда бигардонад. Омин. Иншоаллоҳ, дар суҳбатҳои оянда бо мавзуъҳои дигари муносибат бо Парвардигор шинос хоҳем шуд.
📌 ПАНДУ ИБРАТҲО (Хулосаи мақола):
1. Масҷид — Оинаи Муҳаббат: Дараҷаи муҳаббати ту ба Худованд аз рӯи он чизе чен карда мешавад, ки чӣ қадар муштоқи Хонаи Ӯ ҳастӣ.
2. Гузар аз Одат ба Ибодат: Барои чашидани лаззати намоз, бояд пеш аз ворид шудан ба масҷид рӯҳро омода кард. Намози беҳузур мисли ҷасади беҷон аст.
3. Меҳмони Интихобшуда: Ҳар касе ба масҷид меояд, даъватшудаи хоси Илоҳист. Ин ифтихори бузургро бо парешонхотирӣ ва беҳудагӯӣ дар масҷид аз даст надиҳед.
4. Масҷид — Ваъдагоҳи Оштишавӣ: Ҳангоми вуруд ҳис кун, ки барои узрхоҳӣ аз гуноҳонат омадаӣ. Парвардигори Карим меҳмони хатокори худро ноумед намекунад.
5. Сармоягузорӣ барои Рӯзи Сахт: Танҳо касоне, ки қалбашон дар ин дунё ба масҷид баста аст, дар Охират зери сояи Арши Раҳмон паноҳ меёбанд.
(поёни ҳалқаи даҳум)