Саъй байни Сафо ва Марва: Фиқҳ, Таърих ва Асрори Қалбии Таваккул
Ин ҷо танҳо роҳрав ва ҳаракати ҷисм нест, балки масири таърихиест, ки қалби инсонро аз изтироб ба итминон ва аз вобастагӣ ба халқ ба вобастагӣ ба Холиқ мерасонад. Саъй байни Сафо ва Марва яке аз рукнҳои асосии умра буда, дарси бузурги зиндагӣ ва тарбияи оилаи имониро барои тамоми мусалмонон то рӯзи қиёмат дар худ дорад. Дар ин бахш шумо на танҳо бо аҳкоми фиқҳӣ ва таърихи чашмаи мубораки Замзам шинос мешавед, балки асрори қалбии ин ибодат ва роҳҳои татбиқи таваккулу сабри фаъолро дар ҳаёти рӯзмарраи худ меомӯзед. Бо пойҳои худ қиссаи ҳазрати Ҳоҷарро зинда кунед ва бо қалби пур аз яқин ба сӯйи ризои Аллоҳ қадам гузоред.
Бисми‑л‑лоҳи‑р‑раҳмони‑р‑раҳим
Пешгуфтори Истгоҳи чорум
Саъй байни Сафо ва Марва
Дарвозаи дигаре аз асрори Саъй
Мактаби оилаи имонӣ (Дарси эътимод, таслим ва таваккул)
Дар миёни тамоми саҳнаҳои зиндагии ҳазрати Иброҳим, Ҳоҷар ва Исмоил (алайҳимуссалом), Худованд маҳз ҳамин қиссаро ҷовидона гардонид. Ин ҳодиса танҳо таърихи як хонавода нест, балки дарси зиндагии тамоми оилаҳои мусалмон то рӯзи қиёмат аст.
Тасаввур кун...
Падаре ҷавон ҳамсар ва кӯдаки ширхораашро дар биёбоне мегузорад, ки на об ҳаст, на дарахт, на инсон ва на нишонаи зиндагӣ.
Ҳоҷар аз паси шавҳараш роҳ меравад ва чандин бор мепурсад:
— Эй Иброҳим! Моро дар ин ҷо танҳо мегузорӣ?
Ӯ аз шиддати дарди ҷудоӣ ҷавоб намедиҳад.
Боз мепурсад...
Боз ҷавобе нест.
То он ки саволи охиринро медиҳад; саволе, ки тамоми таърихро дигаргун сохт:
«Оё Худованд туро ба ин амр кардааст?»
Иброҳим (алайҳиссалом) танҳо як калима мегӯяд:
«Бале.»
Дар ҳамин лаҳза Ҳоҷар дигар ҳеҷ саволе намекунад.
На мегӯяд: «Чаро?»
На мегӯяд: «Ман чӣ гуна зиндагӣ мекунам?»
На мегӯяд: «Фарзандам мемирад.»
Танҳо бо қалби пур аз яқин мегӯяд:
«إذن لا يضيعنا الله»
«Пас Худованд моро ҳаргиз зоеъ нахоҳад кард.»
Ин ҷумла аз ҳазорҳо китоб дар бораи таваккул бузургтар аст.
🌿 Дарси ин қисса барои ҳар хонавода
Аз худ бипурс:
Агар имрӯз шавҳар барои ризои Худо қароре бигирад, ҳамсар то чӣ андоза ба ӯ эътимод мекунад?
Ва агар ҳамсар ба роҳи Худо сабр кунад, шавҳар то чӣ андоза қадри ин имонро медонад?
Чанд хона имрӯз ба сабаби набудани эътимод вайрон мешавад?
Чанд фарзанд ба сабаби ихтилофи падару модар аз тарбияи солим маҳрум мемонад?
Чанд ҳамсар пеш аз он ки ба Худо таваккул кунад, ба гумон, тарс, бадбинӣ ва норозигӣ паноҳ мебарад?
Ин қисса барои нақл кардан нест.
Ин барои зиндагӣ кардан аст.
🌿 Чаро Худованд ин қиссаро ҷовидона кард?
Дар Қуръон ҳазорҳо воқеаҳои зиндагии паёмбарон рух додаанд.
Аммо чаро Худованд маҳз ин саҳнаро боқӣ гузошт?
Чаро то рӯзи қиёмат миллионҳо мусулмон бояд миёни Сафо ва Марва ҳафт бор роҳ раванд?
Зеро Худованд мехоҳад ҳар бор ба инсон бифаҳмонад:
Хонаводае, ки бар асоси имон, таваккул ва эътимод сохта шавад, метавонад тамоми таърихро дигаргун кунад.
Аз ҳамин хонавода Исмоил (алайҳиссалом) ба воя расид.
Аз насли ӯ Хотами паёмбарон Муҳаммад ﷺ омад.
Аз ҳамин биёбони холӣ шаҳри Макка ба вуҷуд омад.
Аз ҳамин саъй чашмаи Замзам ҷорӣ гардид.
Ва аз ҳамин таваккул уммате ба вуҷуд омад, ки то имрӯз «Лаббайк» мегӯяд.
***