❹ Дарвозаи зиндагӣ
Чорум: Донишҳои муфид барои боқимондаи ҳаёт
(Мактаби таваккул, сабр ва кӯшиш)
Ҳангоме ки ҳафт даври саъйро ба анҷом мерасонӣ, танҳо як рукни умраро адо накардаӣ, балки як мактаби бузурги тарбияи илоҳиро хатм намудаӣ. Акнун ту бо худ донишҳое мебарӣ, ки агар онҳоро дар зиндагӣ татбиқ намоӣ, тамоми ҳаётат ранги дигар мегирад.
Илми аввал: Таваккули ҳақиқӣ
(Сабабҳоро бигир, аммо ба Мусаббиб такя кун.)
Мактаби Ҳоҷар (алайҳассалом) бузургтарин дарси таваккулро ба мо омӯхт.
Ӯ метавонист дар канори Исмоил нишаста, танҳо гиря кунад.
Ва метавонист танҳо давида, ба кӯҳҳо умед бандад.
Аммо ҳеҷ кадоми ин ду роҳро интихоб накард.
Ӯ тамоми сабабҳои мумкинро гирифт ва тамоми қалбашро ба Худо баст.
Ҳафт бор саъй кард.
Аммо яқин дошт, ки кӯмак аз кӯҳ намеояд.
Аз Худо меояд.
Ин аст таваккули ҳақиқӣ.
Имрӯз низ ту дар зиндагӣ вазифадорӣ:
дарс бихонӣ,
кор кунӣ,
тиҷорат намоӣ,
табобат гирӣ,
фарзанд тарбия кунӣ,
машварат намоӣ,
аммо баъд аз ҳамаи ин сабабҳо дилат танҳо ба Аллоҳ такя кунад.
Зеро бисёр вақт инсон гумон мекунад, ки ризқро кор медиҳад, шифоро табиб медиҳад, фарзандро тарбия медиҳад, амниятро мол медиҳад.
Дар ҳоле ки ҳамаи инҳо танҳо сабабанд.
Мусаббиб танҳо Аллоҳ аст.
Илми дувум: Сабри фаъол
Саъй ба ту намеомӯзад, ки танҳо сабр кунӣ.
Он ба ту сабри фаъол меомӯзад.
Сабре, ки бо ҳаракат ҳамроҳ аст.
Бо кӯшиш ҳамроҳ аст.
Бо дуо ҳамроҳ аст.
Бо умед ҳамроҳ аст.
Ҳоҷар (алайҳассалом) ҳар боре, ки ба Марва мерасид, ҳанӯз обро намедид.
Аммо боз бармегашт.
Шояд агар инсон мебуд, баъди ду-се бор мегуфт:
«Фоидае надорад.»
Аммо ӯ то даври ҳафтум идома дод.
Ин ба ту меомӯзад:
Шояд имрӯз дуоят иҷобат нашавад.
Шояд фардо ҳам не.
Аммо ту ҳақ надорӣ аз дари Худо дур шавӣ.
Зеро намедонӣ Замзами зиндагии ту дар кадом «даври ҳафтум» интизори туст.
Илми сеюм: Мактаби модарони муъмин
Қиссаи Ҳоҷар (алайҳассалом) танҳо қиссаи як зан нест.
Ин барномаи тарбияи тамоми оилаҳои мусулмон аст.
Чаро Худованд ин қиссаро ҷовидона гардонд?
Чаро миллионҳо мусулмон то рӯзи Қиёмат ҳар сол онро амалан такрор мекунанд?
Зеро мехост ба ҳар хона дарсе омӯзад.
Ба ҳар падар.
Ба ҳар модар.
Ба ҳар ҳамсар.
Ба ҳар фарзанд.
Ҳоҷар (алайҳассалом) ба мо нишон дод, ки оромии хона танҳо бо обу нон нест.
Бо яқин аст.
Бо эътимод аст.
Бо ризо ба тақдири Худо аст.
Вақте аз Иброҳим (алайҳиссалом) пурсид:
«Оё Аллоҳ туро ба ин амр кардааст?»
Ва ҷавоби «Бале»-ро шунид, тамоми изтиробаш ба итминон табдил ёфт.
Пас гуфт:
«إِذًا لَا يُضَيِّعُنَا اللَّهُ»
«Пас Худованд моро ҳаргиз зоеъ нахоҳад кард.»
Ин ҷумла бояд девори ҳар хонаи мусулмон бошад.
Имрӯз бисёр хонаҳо бо сабаби кам шудани мол вайрон намешаванд.
Бо сабаби кам шудани яқин вайрон мешаванд.
Бисёр зану шавҳар аз набудани муҳаббат ҷудо намешаванд.
Аз набудани эътимод ба Худо ҷудо мешаванд.
Бисёр фарзандон аз камии имкониятҳо гумроҳ намешаванд.
Аз он гумроҳ мешаванд, ки дар хона мактаби Ҳоҷар вуҷуд надорад.
Агар ҳар модар аз Ҳоҷар сабрро омӯзад,
ҳар падар аз Иброҳим таслимро омӯзад,
ва ҳар фарзанд аз Исмоил итоатро омӯзад,
бисёре аз мушкилоти оилаҳои мусулмон аз байн хоҳад рафт.
Илми чорум: Яқин пеш аз дидани натиҷа
Ҳоҷар (алайҳассалом) вақте гуфт:
«Худо моро зоеъ намекунад.»
ҳанӯз Замзам набуд.
Ҳанӯз об набуд.
Ҳанӯз кушоише дида намешуд.
Яъне аввал яқин омад,
баъд мӯъҷиза.
Имрӯз бисёре аз мо баръакс фикр мекунем.
Мегӯем:
Аввал мушкил ҳал шавад,
баъд ба Худо эътимод мекунам.
Аммо мактаби Сафо ва Марва ба ту мегӯяд:
Аввал ба Худо эътимод кун.
Он гоҳ кушоиш хоҳад омад.
🌿 Аз зиндагӣ то дидори Парвардигор
Ҳангоме ки пас аз умра ба ватан бармегардӣ ва дар зиндагӣ ба мушкилоте рӯ ба рӯ мешавӣ, пеш аз он ки шикоят кунӣ, пеш аз он ки ноумед шавӣ, пеш аз он ки аз мардум кӯмак талабӣ, як лаҳза чашмонатро бибанд ва худро дубора дар байни Сафо ва Марва тасаввур кун.
Он гоҳ бо тамоми вуҷуди худ бигӯ:
«إِذًا لَا يُضَيِّعُنَا اللَّهُ»
«Пас Парвардигори мо ҳаргиз моро зоеъ нахоҳад кард.»
Он касе, ки Замзамро аз зери пойи кӯдаки ширхора ҷорӣ кард, имрӯз низ қодир аст аз ҷое, ки ҳаргиз гумон намебарӣ, барои ту роҳҳои раҳмат, ризқ, кушоиш ва наҷотро боз намояд.