ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
АЗ ДАФТАРИ УМРА ВА АСРОРИ ОН: САФАРИ ҚАЛБ - УМРА ВА АСРОРИ ОН: САФАРИ ҚАЛБ
Featured

АЗ ДАФТАРИ УМРА ВА АСРОРИ ОН: САФАРИ ҚАЛБ - УМРА ВА АСРОРИ ОН: САФАРИ ҚАЛБ

 Дарвозаи ибрат

Панҷум: Ибрат ва дарси муассир

(Такони қалбӣ)

﴾Замзами яқин дар қалб меҷӯшад﴿

Эй меҳмони Хонаи Худо...

Акнун ту ҳафт бор байни Сафо ва Марва роҳ паймудӣ.

Ҳафт бор бо Ҳоҷар ҳамқадам шудӣ.

Ҳафт бор аз як кӯҳ ба кӯҳи дигар гузаштӣ.

Аммо акнун аз худ бипурс:

Оё танҳо пойҳоям роҳ рафтанд?

Ё қалбам ҳам сафар кард?

...

Имрӯз ту бо чашмони худ дидӣ, ки бузургтарин чашмаи рӯйи замин аз бузургтарин дарёҳо набаромад.

Аз зери пойи як кӯдаки ширхора ҷорӣ шуд.

То Худованд ба ҳамаи наслҳо биомӯзад:

Кушоиш аз он ҷое меояд, ки инсон ҳаргиз гумон намекунад.

﴿وَمَن يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَل لَّهُ مَخْرَجًا ۝ وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ﴾

«Ва ҳар кас аз Худо парво кунад, Худованд барои ӯ роҳи наҷоте қарор медиҳад ва аз ҷое, ки гумон надорад, рӯзияш медиҳад.»
(Сураи Талоқ, 2–3)

...

Эй бародар...

Шояд имрӯз ту ҳам дар зиндагӣ водие дорӣ, ки обе дар он нест.

Шояд дар хонаат мушкилест.

Дар ризқат тангист.

Дар фарзандат андӯҳест.

Дар ҷисмат беморист.

Дар қалбат ғамест.

Аммо дарси Сафо ва Марва ин нест, ки гиря кунӣ.

Дарсаш ин аст, ки саъй кунӣ.

Дуо кунӣ.

Умедатро аз даст надиҳӣ.

Ва бо тамоми ҳастӣ бигӯӣ:

«إِذًا لَا يُضَيِّعُنَا اللَّهُ»

«Пас Худованд ҳаргиз моро зоеъ нахоҳад кард.»

...

Имрӯз ҳазрати Ҳоҷар (алайҳассалом) ба ту мегӯяд:

Ман ҳам роҳро намедонистам.

Ман ҳам обро намедидам.

Ман ҳам танҳо будам.

Аммо Парвардигорамро мешинохтам.

Ва ҳамин маро бас буд.

...

Паёмбари меҳрубон ﷺ имрӯз гӯё аз дур ба ту менигарад.

Мебинад, ки умматаш ҳамон роҳеро меравад, ки ӯ рафта буд.

Ҳамон кӯҳеро мебарояд, ки ӯ баромада буд.

Ҳамон зикреро мегӯяд, ки ӯ гуфта буд.

Ҳамон Парвардигорро мехонад, ки ӯ мехонд.

Пас магузор ин саъй танҳо хотираи чанд рӯзи сафар бошад.

Онро ба умри худ табдил деҳ.

...

Вақте баъд аз чанд рӯз ба хонаат бармегардӣ,

ҳар боре ки зиндагӣ туро байни тарс ва умед қарор диҳад,

байни сабабҳо ва нотавонӣ,

байни гиря ва дуо,

байни сахтӣ ва интизорӣ,

он гоҳ Сафо ва Марваро ба ёд биёр.

Ба ёд биёр, ки Замзам баъд аз саъй омад.

Ба ёд биёр, ки кушоиш баъд аз сабр омад.

Ба ёд биёр, ки мӯъҷиза баъд аз яқин омад.

Ва ба ёд биёр, ки Парвардигоре, ки Ҳоҷарро ноумед накард,

туро низ ноумед нахоҳад кард.

...

Пеш аз он ки мӯйи саратро кӯтоҳ ё тарошӣ ва аз эҳром хориҷ шавӣ, як бор дигар ба қалбат нигоҳ кун.

Шояд лозим бошад, ки пеш аз мӯй,

ғуруратро кӯтоҳ кунӣ.

Пеш аз зоҳир,

нафсатро тарошӣ.

Пеш аз анҷоми умра,

оғози зиндагии навро эълон намоӣ.

Ва бо тамоми вуҷуди худ ба Парвардигорат аҳд бандӣ:

Эй Парвардигор...

Ман аз Сафо ва Марва танҳо бо пойҳои хаста барнамегардам.

Ман бо қалби пур аз яқин бармегардам.

Ман дигар медонам,

ки агар тамоми дарҳои замин баста шаванд,

то даме ки дари Ту боз аст,

ман ҳеҷ гоҳ гумшуда ва зоеъ нестам.

﴿إِذًا لَا يُضَيِّعُنَا اللَّهُ﴾

«Пас Худованд ҳаргиз моро зоеъ нахоҳад кард.»

 

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 299 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест