بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ وَنَسْتَغْفِرُهُ، وَنَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ شُرُورِ أَنْفُسِنَا وَمِنْ سَيِّئَاتِ أَعْمَالِنَا، مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلَا مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَا هَادِيَ لَهُ.

وَأَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ.

اللَّهُمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ وَبَارِكْ عَلَى سَيِّدِنَا وَنَبِيِّنَا محمد، وَعَلَى آلِهِ وَأَصْحَابِهِ أَجْمَعِينَ.

أمَّا بعدُ:

Эй бародарону хоҳарони гиромӣ,
мо имрӯз боз дар сояи каломи Худо ҷамъ омадаем, то ба оятҳое аз Қуръони карим гӯш диҳем ва аз онҳо барои имон, ақида ва зиндагии худ нур бигирем.

Қуръон танҳо барои тиловат нест;
он барои бедор кардани дилҳо,
ислоҳ кардани зиндагӣ
ва сохтани инсони ҳақиқӣ нозил шудааст.

Аз ҳамин сабаб, мо имрӯз ба идомаи оятҳои пурмаъно аз Сураи Қоф таваҷҷӯҳ мекунем — оятҳое, ки инсонро аз таърихи миллатҳои гузашта ба ҳақиқати зиндагии худ мебаранд:
ба масъулияти сухан, ба ҳузури фариштагон, ва ба лаҳзаи бузурге, ки ҳар инсон рӯзе бо он рӯ ба рӯ мешавад — лаҳзаи марг.

Пас биёед бо дилҳои ҳушёр ва ақлҳои андешаманд ба ин оятҳо гӯш диҳем,
шояд Худованд бо ин калом дилҳои моро зинда гардонад ва моро аз аҳли ибрат ва ҳидоят қарор диҳад.

Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин. Вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ, ва ъало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.

Аммо баъд...

Имрӯз мо вориди фазои дигаре мешавем — фазои бедоркунанда, такондиҳанда ва таконбахши дилҳо.

Сураи Қоф аз сураҳое аст, ки Паёмбар ﷺ онро дар хутбаҳои ҷумъа мехонданд. Ин нишон медиҳад, ки ин сура барои бедор кардани дилҳо нозил шудааст.

Оғози сура бо ҳарфи муقطтаъ меояд:

«ق ۚ وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ»

Қасам ба Қуръони бузург.

Сипас масъалаи асосӣ матраҳ мешавад:

• Тааҷҷуби кофирон аз паёмбар,

• Инкори қиёмат,

• Шубҳа дар зинда шудан пас аз марг.

Имрӯз мо мепурсем:

• Чаро инсон аз эҳё баъд аз марг тааҷҷуб мекунад, вале аз офариниши аввал тааҷҷуб намекунад?

• Оё мушкил дар далел аст ё дар дил?

• Чаро Қуръон бо қасам оғоз мекунад?

Ин оятҳо моро маҷбур мекунанд фикр кунем:
Оё мо воқеан ба охират бовар дорем, ё танҳо мегӯем “бовар дорем”?

Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин, вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ.

Бародарону хоҳарони азиз,

Муҳаммад ﷺ дар ҷомеае зиндагӣ мекард, ки зулм, ҷоҳилият ва беадолатӣ оддӣ шуда буд. Ӯ инро дид — вале қабул накард. Ӯ фаҳмид, ки инсон барои чунин зиндагии паст офарида нашудааст.

Ӯ ба Ғори Ҳиро паноҳ бурд. На барои фирор, балки барои андеша. На чароғе буд, на китобе, на мардум. Аммо ҳамон танҳоӣ оғози мактабе шуд, ки ҷаҳонро дигар кард.

Ӯ пеш аз он ки ҷомеаро ислоҳ кунад, худро омода кард. Пеш аз он ки сухан гӯяд, фикр кард. Пеш аз он ки даъват кунад, дар дил нур гирифт.

Расулуллоҳ ﷺ фармуданд:

«إِنَّمَا بُعِثْتُ لِأُتَمِّمَ مَكَارِمَ الْأَخْلَاقِ»
(Ривояти саҳеҳ – Муснад Аҳмад)

“Ман фиристода шудаам, то ахлоқи некӯро комил гардонам.”

Пас рисолати ӯ танҳо ибодат омӯхтан набуд — балки сохтани инсон буд:
инсон ҳамчун фард, ҳамчун падар, ҳамчун ҳамсар, ҳамчун узви ҷомеа.

Имрӯз савол ин аст:
Оё мо ҳам барои ислоҳи худ лаҳзае аз ғавғои зиндагӣ дур мешавем?
Ё танҳо зиндагӣ мекунем, бидуни андеша барои чӣ зиндагӣ мекунем?

Шояд вақти он расидааст, ки ҳар яки мо “Ғори Ҳиро”-и худро пайдо кунем — лаҳзае барои берун омадан аз ин ғафлат.

Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин. Вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ, ва ъало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.

Аммо баъд...

Қисмати поёнии ояти 12 бо як ҷумлаи умедбахш анҷом меёбад:

«وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ»

Пас аз ҳамаи наҳйҳо — Худо дарро намебандад, балки даъват мекунад ба тақво ва тавба.

Сипас ояти 13 меояд — ояте ки пояи баробарии башарият аст:

• Ҳама аз як мард ва як зан офарида шудаанд.

• Қабилаҳо ва миллатҳо барои шинохтананд, на барои фахр.

• Меъёри бартарӣ танҳо тақво аст.