Аз ҳарфи Қуръон то амали мӯъмин
"Оё медонед, ки чаро қироати Қуръон ҳеҷ гоҳ малоловар намешавад? Ва чаро Худованд моро дар ин дунё «беҳуда» раҳо накардааст? Дар ин дарси видеоӣ (ё аудиоӣ) мо сафари маънавии худро аз тафсири сураи «Набаъ» оғоз мекунем. Мо на танҳо маънои луғавии оятҳо, балки паёми амалии Аллоҳро барои зиндагии имрӯзаамон меомӯзем. Аз эъҷози балоғатии каломи ваҳй то ҳукмҳои сураи «Ҳуҷурот» дар бораи ғайбат, бадгумонӣ ва бародарии имонӣ — ин дарс посух ба саволи асосии ҳар як мусулмон аст: Худованд аз ман чӣ мехоҳад? Бо мо ҳамроҳ шавед ва зиндагии худро бо нури фаҳмиши Қуръон равшан созед."
Дар поён мухтасари ба шакли навишта ва пурра ба шакли садо тақдим мегардад...>>>>>
«Шинохти аҳкоми шаръӣ дар мавриди покӣ ва ибодат барои ҳар як зани мусалмон зарур ва воҷиб аст. Дар дини мубини Ислом масоили марбут ба ҳайз, нифос ва истиҳоза на танҳо ҷанбаи тиббӣ, балки аҳамияти бузурги ибодатӣ доранд, зеро дурустии намоз, рӯза ва дигар амалҳои динӣ ба онҳо вобаста аст. Дар ин мақола мо кӯшиш кардем, ки муҳимтарин аҳкоми фиқҳи Ҳанафиро дар ин бора бо забони содда ва оммафаҳм барои шумо шарҳ диҳем, то дар иҷрои вазифаҳои динии худ дучори душворӣ нагардед.»
