Алҳамдулиллоҳи Раббил ъоламин. Вас-салоту вас-салому ъало Расулиллоҳ, ва ъало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.
Аммо баъд...
Бародарон ва хоҳарони азиз, имрӯз мо ба қисмате аз Сураи Ҳуҷурот ворид мешавем, ки онро метавон “оинномаи ахлоқи ҷомеаи имонӣ” номид. Агар Қуръон китобе барои сохтани инсон бошад, ин оятҳо нақшаи сохтани шахсияти мусалмони воқеӣ ҳастанд.
Дар ин ҷо сухан дар бораи:
-
масхара накардани дигарон,
-
айбҷӯӣ накардан,
-
лақабҳои бад надодан,
-
гумони бад набурдан,
-
ҷосусӣ накардан,
-
ғайбат накардан меравад.
Ин оятҳо танҳо ахлоқи зоҳириро ислоҳ намекунанд, балки қалбро пок месозанд. Зеро ҷомеа пеш аз он ки бо қонун ислоҳ шавад, бо қалб ислоҳ мегардад.
Саволе ки имрӯз ҷавобашро меҷӯем:
-
Чаро Қуръон ғайбатро ба хӯрдани гӯшти бародари мурда ташбеҳ медиҳад?
-
Оё мо худро воқеан мусалмон медонем, вале бо забонамон бародарони худро захмӣ мекунем?
-
Чӣ гуна метавонем аз ҷомеаи танқидгар ба ҷомеаи раҳмдил табдил ёбем?
Имрӯз мо мехоҳем бубинем: оё Қуръонро танҳо мехонем, ё мехоҳем бо он зиндагӣ кунем?
