✨ Оё шумо "Калиди кушоиш"-и мушкилоти худро доред?
Ҳаёт гоҳо моро дар бунбаст қарор медиҳад: гоҳе аз беморӣ, гоҳе аз танқисӣ ва гоҳе аз мушкилоти корӣ хаста мешавем. Дар чунин лаҳзаҳо, оё медонед, ки як роҳи ҳалли аҷибе вуҷуд дорад, ки на маблағ талаб мекунад ва на вақти зиёд, аммо бо изни Парвардигор василае он мешавад, ки тамоми дарҳои бастаро ба рӯи шумо боз кунад?
Ин роҳ — Таваккул аст.
Аммо чаро на ҳамаи мо натиҷаи таваккулро мебинем? Чаро баъзеҳо кӯшиши зиёд мекунанд, вале ба мақсад намерасанд, вале ба баъзеи дигар ризқу шифо аз ҷое мерасад, ки ҳатто гумонашро надоштанд?
Дар ин мақола мо асрори ниҳонии ин ҳолати қалбиро ошкор мекунем. Аз қиссаи аҷиби табибе, ки "иштибоҳан" дарро кӯбид, то дарси бузурги модаре дар лаҳзаи заминларза — мо меомӯзем, ки чӣ гуна бо такя ба Худованд ва эътимоди комил, нусрату кушоишро ба зиндагии худ ворид кунем.» .
Биёед, бо ҳам роҳи ҳалли ҳақиқиро пайдо кунем...
🎧 "Шакли пурраи ин мақоларо бо тафсилоти бештар ва қиссаҳои ибратбахш (32 дақиқа) метавонед дар охири саҳифа гӯш кунед."
Ин васиятномаи самимӣ ва пурҳикмат, ки дар заминаи таҷрибаи 58-солаи ҳаёт иншо шудааст, як дастуре барои ҳар як мусалмон ва хонаводаи муъмин мебошад. Дар ин навишта муаллиф аз муҳимияти тақвои ботинӣ, омӯзиши илми шаръӣ, ҳифзи амонат дар тарбияи фарзанд ва лаззати эҳсон дар муомила бо ҳамсар сухан меронад. Агар мехоҳед бидонед, ки чӣ гуна метавон имонро таҷдид кард, аз доми кибру ҳасад раҳо шуд ва ба «ҳусни хотима» даст ёфт, ин мақолаи сарнавиштсозро мутолиа намоед. Ин танҳо васият нест, балки роҳнамои саодат аз дунё то охират аст.
Мо ҳар рӯз бо одамони зиёд муомила мекунем, некӣ менамоем ва интизори эҳтиром ҳастем. Аммо чаро аксаран вақте қадрдониро намебинем, дилгиру ноумед мешавем? "Ширки пинҳон" чист ва чӣ гуна метавонад заҳматҳои чандинсолаи моро дар як лаҳза барбод диҳад? Дар ин мақола мо дар бораи лаззати ширин ва оромибахши ихлос, роҳҳои наҷот аз васвасаҳои шайтон ва мисоли ҳайратангези «Тоҷири бетабассум» суҳбат хоҳем кард. Ин навишта назари шуморо ба зиндагӣ комилан дигар намуда, кӯмак мекунад, ки амалҳоятонро танҳо барои Худо ва оромии худатон анҷом диҳед.
"Намоз — танҳо иҷрои як фарз нест, балки лаҳзаи дидори махлуқ бо Холиқ ва ягона паноҳгоҳ аз изтиробҳои дунёи имрӯза аст. Дар ин бахш аз силсиламақолаҳои «Фиқҳи Ҳанафӣ бо забони содда», мо дар бораи он суҳбат мекунем, ки чӣ гуна намоз метавонад ҳаёти маънавии моро тағйир диҳад ва ба қалбҳо оромиши гумшударо баргардонад. Биёед якҷоя моҳияти ин ибодати бузургро дарк намоем."