Бисмиллоҳирраҳмонирраҳим

Алҳмаду лиллоҳи раббил оламин

Вассалоту вассалому ало Расулиллоҳ ва ало олиҳи ва саҳбиҳи аҷмаъин.

Ту бо кӣ ҳамнишини?

Ҳамду сано бод бар Худованде, ки барои маҳбубият ва дӯстии Худ беҳтарин бандаро интихоб мекунад, ва дилҳои онҳоро шабу рӯз ба итоат ва розигии Худ равона месозад.

Гувоҳӣ медиҳам, ки нест маъбуде ҷуз Аллоҳ, Ягона ва бе шарик аст, Он ки дилу чашмҳоро бармегардонад. Ва гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад (с) бандаи Ӯ ва Паёмбари баргузидаи Ӯст. Дуруд ва саломи бепоён бар ӯ, бар аҳли байти покаш, бар саҳобагони некӯяш — аз муҳоҷирону ансор — ва бар ҳамаи касоне, ки ба роҳи онон қадам гузошта, ба суннати онон пайравӣ мекунанд, то даме ки шаб торик ва рӯз равшан мегардад.

Аммо баъд: 

          «Мизони инсон дӯстонаш ҳастанд. Ба ман бигӯ, бо кӣ дӯстӣ мекунӣ, то ман бигӯям: ту кистӣ.»

Бисмиллоҳи-р-раҳмони-р-раҳим


Алҳамду лиллоҳи раббил оламин. Вассалоту вассалому ало Расулиллоҳ ва ало олиҳи ва саҳбиҳи ва ман волоҳ. 

Аммо баъд...

Суҳбат атрофи қиссаи Нуҳ алайҳиссалом ва он чӣ аз ин қиссаҳо метавон ибрат пайдо кард.

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين. والصلاة والسلام على رسول الله أشرف الأنبياء والمرسلين وعلى آله وصحبه أجمعين،

أما بعد...

Ояти муборак мефармояд:

أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَىٰ قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا. (Муҳаммад: 24)

«Оё дар Қуръон тадаббур намекунанд? Ё бар дилҳояшон қулфҳо зада шудааст?»

Ин оят нишон медиҳад, ки хониши танҳо кофӣ нест. Қуръон нозил нашудааст, ки танҳо тиловат шавад;

балки:

1.    Хондан — оғоз аст, дарро мекушояд.

2.    Тадаббур — ҳадафи аслӣ, нур бахшидани қалб аст.

3.    Амал — меваи Қуръон аст, ки бе он ҳеч арзише комил намешавад.

Пас аз маълум мегардад, ки Қуръон ба он нозил нашудааст, ки танҳо хонда шавад. Қуръонро бояд хонд, дар он тадаббур кард ва ба он амал намуд.

Аз ганҷинаи бузургон

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله رب العالمين. والصلاة والسلام على رسول الله أشرف الأنبياء والمرسلين وعلى آله وصحبه أجمعين،

أما بعد...

قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى اللَّيْثِيُّ –رحمه الله-:

"مَنْ جَاءَهُ الْمَوْتُ وَهُوَ يَطْلُبُ الْعِلْمَ، لَمْ يَكُنْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْأَنْبِيَاءِ فِي الْجَنَّةِ إِلَّا دَرَجَةٌ".

Яҳё ибни Яҳёи Лайсӣ, раҳимаҳуллоҳ, гуфтааст:

«Касе, ки марг бар ӯ фаро расад, дар ҳоле ки барои андӯхтани илм машғул мебошад, дар ҷаннат миёни ӯ ва миёни пайғамбарон фақат як дараҷа фарқ хоҳад буд».

Мавъиза ва панд

          Ин сухани пурҳикмат ба мо мефаҳмонад, ки талаби илм танҳо як кор ё вазифа нест — як сафари рӯҳӣ, як роҳест ба ҷаннат, ба наздикӣ бо паёмбарон. Аз ҳама баландтарини мардум пас аз анбиё, толиби илмест, ки то лаҳзаи охири умр аз пайи фаҳм, тадқиқ, омӯхтан ва расонидани ҳақиқат аст.