Шинохти номи «аш-Шакур»: Чӣ гуна амали хурд сабаби наҷоти бузург мегардад?
Шинохти номҳои зебои Аллоҳ таъоло на танҳо илм, балки калиди оромиши дил ва зинда сохтани шавқи ибодат аст. Яке аз номҳои пурҳикмат ва умедбахши илоҳӣ — «аш-Шакур» мебошад. Ин номест, ки ба мо меомӯзонад: дар боргоҳи илоҳӣ ҳеҷ амали хайр, ҳатто агар ба андозаи як зарра бошад ҳам, гум намешавад ва бе подош намемонад.Дар ин мақола мо ба умқи маънои номи мубораки «аш-Шакур» ворид мешавем ва посух меҷӯем, ки чаро ин ном танбалиро аз байн бурда, инсонро ба баландҳимматӣ ва саховат ташвиқ мекунад.
«Оё эҳсос мекунед, ки дарҳои зиндагӣ бар рӯйи шумо баста шудаанд? Мақолаи навбатии мо аз силсилаи "Маърифати Аллоҳ" дар бораи исми мубораки «Ал-Фаттоҳ» буда, ба мо меомӯзонад, ки ҳеҷ як душворӣ бидуни кушоиш нест. Шумо бо мисолҳои ибратомӯз — аз талошҳои ҳазрати Ҳоҷар дар биёбон то зафари бузурги Фатҳи Макка — хоҳед донист, ки чӣ гуна Аллоҳ аз ҷойҳое, ки гумон надоред, дарҳои наҷотро боз мекунад. Инчунин шаш имконияти бузурги моҳи Рамазон ва се тавсияи амалие, ки ҳаёти шуморо ба сӯи беҳтарӣ тағйир медиҳанд, шуморо интизоранд.»
Худованд ду васила (роҳ) қарор додааст, то ки мо Ӯ субҳонаҳу ва таъолоро ва номҳои зебои Ӯро бишносем:
