ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО
Featured

ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО

Дар «Саҳеҳ»-и Ҳоким боз аз Саъд (раз) ривоят аст, ки ӯ шунид Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мефармуданд: «Оё шуморо ба Исми Аъзами Худованд роҳнамоӣ накунам? Он дуои Юнус аст». Марде пурсид: «Ё Расулаллоҳ, оё он (дуо) танҳо барои Юнус хос буд?». Фармуданд: «Оё ин сухани Худоро нашнидаӣ: "Пас (дуои) ӯро иҷобат кардем ва ӯро аз ғам наҷот додем ва Мо инчунин мӯъминонро наҷот медиҳем" (Сураи Анбиё, 88). Ҳар мусалмоне, ки онро дар ҳоли бемориаш чиҳил бор бихонад ва дар он беморӣ бимирад, ба ӯ аҷри шаҳид дода мешавад ва агар шифо ёбад, дар ҳоле шифо меёбад, ки гуноҳонаш бахшида шудаанд».

Дар «Саҳеҳайни» (Бухорӣ ва Муслим) аз ҳадиси Ибни Аббос ривоят аст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳангоми сахтиву андӯҳ (карб) мегуфтанд: «Ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳи Бузургу Бурдбор (Азиму Ҳалим) нест. Ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳ — Парвардигори Арши Бузург нест. Ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳ — Парвардигори осмонҳои ҳафтгона, Парвардигори замин ва Парвардигори Арши Карим нест».

Дар «Муснад»-и Имом Аҳмад аз ҳадиси Али ибни Абутолиб (раз) ривоят аст, ки гуфт: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба ман омӯхтанд, ки ҳангоми расидани сахтӣ бигӯям: «Ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳи Бурдбору Карим нест. Пок аст Аллоҳ ва бобаракат аст Аллоҳ — Парвардигори Арши Бузург ва ҳамду сипос махсуси Аллоҳ — Парвардигори ҷаҳониён аст».

Дар ҳамон китоб («Муснад») аз ҳадиси Абдуллоҳ ибни Масъуд ривоят аст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳеҷ касе нест, ки ба ӯ ғам ё андӯҳе расад ва бигӯяд: "Бор Илоҳо! Ман бандаи Ту, фарзанди бандаи Ту ва фарзанди канизи Ту ҳастам. Ихтиёри ман (пешонии ман) дар дасти Туст. Ҳукми Ту дар ҳаққи ман ҷорист ва қазову қадари Ту дар бораи ман айни адолат аст. Аз Ту мехоҳам ба ҳаққи ҳар номе, аз они Туст, худро бо он номидаӣ, ё ба касе аз махлуқонат омӯхтаӣ, ё дар китобат нозил кардаӣ, ё онро дар илми ғайб барои Худ ихтисос додаӣ — ин ки Қуръони Бузургро баҳори қалби ман, нури синаи ман, дуркунандаи андӯҳи ман ва барандаи ғамҳои ман бигардонӣ", магар ин ки Худованд ғам ва андӯҳи ӯро дур мекунад ва ба ҷойи он шодӣ мебахшад». Гуфта шуд: «Ё Расулаллоҳ, оё онро наомӯзем?». Фармуданд: «Бале, барои ҳар касе, ки онро мешунавад, лозим аст, ки онро биомӯзад».

Ибни Масъуд (раз) гуфтааст: «Ҳеҷ паёмбаре аз паёмбарон ба сахтӣ дучор нашуд, магар ин ки бо "тасбеҳ" (пок донистани Худо) талаби мадад кард»[3].


[3] Шарҳи муфассал

Ибни Қайим (раҳ) бо ин маҷмӯаи ҳадисҳо нишон медиҳад, ки «дармони дардҳои рӯҳӣ» дар се чиз аст:

1.    Тавҳиди мутлақ: Тамоми ин дуоҳо бо «Ло илоҳа иллоллоҳ» оғоз мешаванд. Ин ба он маъност, ки вақте дунё бар инсон танг мешавад, ӯ бояд иқрор кунад, ки калиди кушоиш танҳо дар дасти Яктост.

2.    Таслим ва ризоят: Дар ҳадиси Ибни Масъуд ҷумлаи «қазову қадари Ту айни адолат аст» (адлун фийя қазоук) бисёр муҳим аст. Инсон бояд бидонад, ки ҳар мусибате мерасад, аз ҷониби Худои ҳаким аст ва роҳи халосӣ танҳо баргашт ба сӯйи Ӯст.

3.    Шифо бо Қуръон: Паёмбар (с) Қуръонро «баҳор»-и қалб номиданд. Чи тавре ки баҳор замини мурдаро зинда мекунад, Қуръон низ қалби ғамзадаро зинда ва пур аз нур мегардонад.

4.    Синнати паёмбарон: Ишораи Ибни Масъуд ба он ки паёмбарон ҳангоми сахтӣ ба «тасбеҳ» паноҳ мебурданд, ба дуои ҳазрати Юнус (а) ишора дорад (Субҳонака...). Тасбеҳ — яъне эътироф ба ин ки Худованд аз зулм пок аст ва ҳар чӣ мекунад, ҳикмат аст.

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 299 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест