ФАСЛ: ШАРТҲОИ ДУОИ МУСТАҶОБ
Дуоҳо ва талаби паноҳандагӣ (таъаввузот - зикру дуоҳои муҳофизаткунанда) ба манзилаи силоҳ ҳастанд. Силоҳ бошад, ба воситаи шахси истифодабаранда (зананда)-и он таъсир мекунад, на танҳо бо тезии дами худаш.
Пас, ҳар гоҳ:
1. Силоҳ дар худаш комилу бенуқсон бошад;
2. Бозу (даст)-е, ки онро мезанад, қавӣ бошад;
3. Ва монеае дар миён набошад;
Танҳо дар ҳамин ҳолат зарба ба душмон асар мекунад. Аммо агар яке аз ин се шарт мавҷуд набошад, таъсир низ ба вуҷуд намеояд.
Ҳамчунин, агар:
· Худи дуо дар зоти худ солеҳ (дуруст) набошад;
· Ва ё дуокунанда ҳангоми дуо миёни қалб ва забонаш ҷамъ накарда бошад (яъне қалбаш ғофил бошад, фикру андешаашро ба ончи дуо мекунад ҷамъ накарда бошад);
· Ва ё монеае аз монеаҳои иҷобат (дар миён) бошад;
Дар ин сурат асар ва натиҷа ҳосил намешавад[1].[1] Шарҳи муфассал
Муаллиф бо ин ташбеҳи низомӣ ва олӣ, сирри мустаҷоб нашудани бисёре аз дуоҳоро шарҳ медиҳад:
1. Силоҳи комил (Худи дуо): Ин ба он маъност, ки дуо набояд хилофи шариат бошад. Масалан, талаби гуноҳ ё қатъи раҳм набояд кард. Дуоҳое, ки аз Қуръон ва Суннат гирифта шудаанд, «силоҳҳои бенуқсон» ҳастанд.
2. Бозуи қавӣ (Ҳолати дуокунанда): Ин ҷо сухан дар бораи имон, ихлос ва ҳузури қалб меравад. Агар инсон бо забон дуо кунад, вале қалбаш ба Худо бовар надошта бошад ё ба ҷойи дигар машғул бошад, ин мисли он аст, ки силоҳи тезро дар дасти кӯдак ё одами заиф бидиҳӣ; ӯ наметавонад зарбаи корезӣ занад.
3. Набудани монеа (Сипар): Ин муҳимтарин нукта аст. Гоҳе дуо хуб аст, дуокунанда ҳам боихлос аст, аммо дар байни ӯ ва Худо «сипар» ё монеае ҳаст, ки намегузорад дуо ба осмон расад. Бузургтарин монеаҳо инҳоянд:
· Луқмаи ҳаром: Хӯрдани моли ҳаром дуоро ҳабс мекунад.
· Зулм: Дуои золим ва ё касе, ки ҳаққи мардум дар гарданаш ҳаст, ба мушкил иҷобат мешавад.
· Ғафлат ва гуноҳон: Пардаҳои гуноҳ мисли сипари оҳанин дуоро пас мегардонанд.