ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО
Featured

ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО

 [ДУО БАЛОВУ НОХУШИҲОРО ДАФЪ МЕКУНАД]

 Ва ҳамчунин дуо. Ҳамоно дуо яке аз қавитарин сабабҳо дар дафъи нохушиҳо ва ба даст овардани матлуб (чизи хосташуда) аст. Вале баъзан таъсири он ба таъхир меафтад. Ин ё аз сабаби заъфи худи дуо аст — ба ин маъно, ки дуое бошад, ки Худо онро дӯст надорад, чун дар он таҷовуз (аз ҳад гузаштан) бошад — ва ё аз сабаби заъфи қалб ва адами рӯ овардани он ба Худо ва ҷамъ намудани таваҷҷӯҳ дар вақти дуо кардан. Ин қалб ба монанди камонест, ки хеле нарм (суст) бошад, ки тир аз он ба гунаи заиф берун меояд. Ва ё аз сабаби мавҷудияти монеае барои иҷобат: аз хӯрдани ҳаром, зулм, ва занги гуноҳон бар қалбҳо, ва ғолиб омадани ғафлат, шаҳват ва беҳудагӣ ва бозиҳо.

Чуноне ки дар «Мустадраки Ҳоким» аз ҳадиси Абуҳурайра (р) аз Паёмбар (с) омадааст: «Аз Худованд дар ҳоле талаби ҳоҷат кунед (дуо кунед), ки ба иҷобат шудани он боварии комил (яқин) дошта бошед»[3].


[3] Шарҳи комили Фасли «Муқаддимавӣ 03»
[Дуо нохуширо дафъ мекунад]

 Ин фасли кӯтоҳ нақши дуоро ҳамчун як "давои" пурқувват дар низоми табобати имонӣ муаррифӣ мекунад ва сабабҳои эҳтимолии таъсир накардани онро мефаҳмонад.

Бахши 1: Дуо ҳамчун сабаби қавӣ

Муаллиф таъкид мекунад, ки дуо яке аз муҳимтарин ва қавитарин василаҳо (сабабҳо) барои дафъ кардани чизҳои нохуш (балоҳо, дардҳо, мусибатҳо) ва расидан ба чизҳои матлуб (ҳоҷатҳо, шифо, муваффақият) мебошад.

·       Қудрати дуо: Дуо танҳо як ибодати маҳз нест, балки як абзори амалии тағйири вазъият аст, ки Худованд онро муқаррар кардааст.

Бахши 2: Сабабҳои таъхир ё адами иҷобати дуо

Ибни Қайим воқеъбинона мефаҳмонад, ки чаро баъзан дуоҳо фавран иҷобат намешаванд ё асар намекунанд. Ин мушкилӣ ба се омили асосӣ вобаста аст, ки дақиқан ба монанди номуваффақии давои ҷисмонӣ мебошанд:

1.     Заъфи худи дуо (Нодуруст будани матн ё мазмун): Дуое, ки аз ҳадди шаръӣ мегузарад, масалан, талаби гуноҳ ё қатъи робитаи хешу таборӣ. Чунин дуоро Худо дӯст намедорад ва иҷобат намекунад. Яъне дуоҳои қуръонӣ, ё аз суннати Расулуллоҳ (с) ё аз саҳобагон ва ё калимоте бошанд, ки аз лиҳози шаръӣ ва ақидавӣ мухолфат накунанд. Зеро дар ин ҳолат на танҳо шифо таъхир меёбад, балки инсон ба гуноҳ меравад.

2.     Заъфи қалби дуокунанда (Набудани ҳузури қалб): Ин муҳимтарин омил аст. Агар қалб ҳангоми дуо кардан ғофил, парешон ё бетаваҷҷуҳ бошад, дуо қувват надорад. Муаллиф ин ҳолатро ба "камони суст" монанд мекунад, ки тир аз он ба заифӣ мебарояд ва ба ҳадаф намерасад. Ҳузури қалб ва тамаркуз шарти асосии таъсирбахшии дуост. Аз ин ҷиҳат аст, ки бояд вақти хондани дуо ва Қуръон бояд оромии комил дар он мавзеъ фарогир бошад, ки на сару садое бошад ва на суҳбат кардану ба коре машғул шудан, ки таваҷҷӯҳи хонандаро ба дигар тараф ҷалб намояд.

3.     Мавҷудияти монеаҳо: Ҳатто агар дуо дуруст бошад ва қалб ҳозир бошад ҳам, баъзе монеаҳои моддӣ ё маънавӣ метавонанд иҷобатро манъ кунанд. Аз ҷумлаи ин монеаҳо:

1.     Хӯрдани мол ё ғизои ҳаром.

2.     Зулм кардан ба дигарон.

3.     "Занги гуноҳон" ё чиркин шудани қалб аз сабаби ғафлат, шаҳват ва айшу ишрат. Яъне вақте инсон гуноҳонро анҷом медиҳад, дар атрофи қалби ӯ, ҳамчун зангоре, ки оҳанро фаро гирифтааст, ҳамон тавр зангоре онро фаро мегирад.

Бахши 3: Ҳадиси яқин ба иҷобат

Муаллиф фаслро бо ҳадисе аз «Мустадраки Ҳоким» ҷамъбаст мекунад, ки шарти асосии қабули дуоро таъкид менамояд: «Аз Худованд дар ҳоле талаби ҳоҷат кунед (дуо кунед), ки ба иҷобат шудани он боварии комил (яқин) дошта бошед».

·       Аҳамияти яқин (боварӣ): Ин ҳадис нишон медиҳад, ки дуокунанда бояд на танҳо умедвор бошад, балки боварии комил дошта бошад, ки Худованд дуои ӯро мешунавад ва иҷобат мекунад (агарчи шояд ба шакли дигар ё дар вақти дигар). Ин яқин қувваи ботинии дуоро афзоиш медиҳад.

Хулоса:

Ин фасл ба мо меомӯзад, ки дуо як "давои" рӯҳонӣ аст, аммо таъсири он ба сифати дуо, ҳузури қалби дуокунанда ва пок будани шахс аз монеаҳо вобаста аст. Ин заминаро барои қисматҳои ояндаи китоб фароҳам меорад, ки дар он муаллиф ба таври муфассал "давоҳо"-и мушаххасро барои дардҳои қалбӣ шарҳ медиҳад.

 

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 299 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест