ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО
Featured

ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО

ФАСЛ: АЗ ОФАТҲОИ (МОНЕАҲОИ) ДУО

Аз ҷумлаи офатҳое, ки монеи ба вуҷуд омадани асари дуо мегарданд, ин аст, ки банда шитобзадагӣ кунад ва иҷобати дуоро дер пиндорад. Дар натиҷа, ӯ дилгиру хаста (маҳзун) шуда, дуоро тарк мекунад. Ҳоли чунин шахс ба монанди касест, ки тухмеро кошта ё ниҳолеро шинондааст ва пайваста аз он хабар мегирад ва обаш медиҳад, аммо вақте дид, ки нашъунамо ва расидани (ҳосили) он ба таъхир афтод, онро раҳо карда, беэътиноӣ менамояд.

Дар «Саҳеҳ»-и Бухорӣ аз ҳадиси Абуҳурайра (раз) омадааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Дуои ҳар кадоми шумо иҷобат мешавад, то вақте ки шитобзадагӣ (аҷала) накунад ва нагӯяд: «Дуо кардам, вале иҷобат нашуд».

Ва дар «Саҳеҳ»-и Муслим аз ӯ (Абуҳурайра) ривоят аст, ки: «Ҳамеша дуои банда мустаҷоб мегардад, модоме ки барои гуноҳ ё қатъи силаи раҳм (буридани хешутаборӣ) дуо накунад ва то вақте ки шитобзадагӣ нанамояд». Гуфта шуд: «Ё Расулаллоҳ, шитобзадагӣ чист?». Фармуданд: «Мегӯяд: «Чандин бор дуо кардам ва боз ҳам дуо кардам, аммо надидам, ки иҷобат шавад», пас дар ин ҳолат дилсард гашта, дуоро тарк мекунад».

Дар «Муснад»-и Имом Аҳмад аз ҳадиси Анас (раз) омадааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Банда ҳамеша дар хайру некӣ аст, то вақте ки шитобзадагӣ накунад». Гуфтанд: «Ё Расулаллоҳ, чӣ гуна шитобзадагӣ мекунад?». Фармуданд: «Мегӯяд: «Парвардигорамро дуо кардам, вале иҷобат накард»[1].


[1] Шарҳи муфассал

Дар ин бахш Ибни Қайим (раҳ) яке аз нозуктарин ва хатарноктарин домҳои шайтонро дар ибодати дуо фош мекунад:

1.    Ташбеҳи кишоварзӣ: Муаллиф дуоро ба зироат монанд кардааст. Ҳамон гуна ки деҳқон бояд сабр кунад, то дона дар зери хок реша давонад ва баъд ҳосил диҳад, банда низ бояд мунтазири вақти муносиби иҷобат бошад. Тарки дуо аз сабаби дер шудан, мисли он аст, ки деҳқон заҳмати чандмоҳаашро дар лаҳзаҳои охир аз даст диҳад.

2.    Мафҳуми шитобзадагӣ (Аҷала): Шитобзадагӣ дар ин ҷо танҳо суръат нест, балки як намуди эътироз ба тақдири Илоҳист. Вақте инсон мегӯяд «иҷобат нашуд», ӯ гӯё ба ҳикмати Худованд шак меорад ё худро сазовори иҷобати фаврӣ медонад.

3.    Дуои манъшуда: Паёмбар (с) таъкид мекунанд, ки дуо барои корҳои бад (гуноҳ) ё вайрон кардани робита бо хешовандон ҳеҷ гоҳ мустаҷоб намешавад. Ин нишон медиҳад, ки дуо бояд дар чорчӯбаи шариат ва ахлоқ бошад.

4.    Давомият — калиди муваффақият: Ибораи «Банда ҳамеша дар хайр аст» нишон медиҳад, ки худи ҳолати дуо кардан ва интизори раҳмати Худо будан, бузургтарин саодат аст. Ҳатто агар ҳоҷати моддӣ дер бароварда шавад ҳам, банда аз савоб ва наздикӣ ба Худо баҳра мебарад.

 

Хулоса:

Бузургтарин душмани дуо навмедӣ ва камсабрӣ аст. Иҷобати дуо вақту соати ҳикматноке дорад, ки танҳо Худо медонад, бинобар ин вазифаи банда танҳо кӯфтани дар аст, на таъйин кардани вақти кушодани он.

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 299 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест