ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ҚУРЪОН НУР ВА РАҲНАМОИ БЕҲТАРИНҲО
ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО
Featured

ДАРДУ ДАВО - ДАРДУ ДАВО

ДУОҲОИ РИВОЯТШУДА (МАЪСУР)

Аз ҷумлаи онҳо (дуоҳо) он чизест, ки дар «Сунан» ва «Саҳеҳ»-и Ибни Ҳиббон аз ҳадиси Абдуллоҳ ибни Бурайда, аз падараш ривоят шудааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) “шуниданд, ки марде мегӯяд: «Бор Илоҳо! Ман аз Ту дархост мекунам ба воситаи он ки шаҳодат медиҳам, ки Ҳамоно Туӣ Аллоҳ, ки ҳеҷ маъбуде (барҳақ) ҷуз Ту нест; Он Ягонаи Бениёз, ки назод ва зода нашуд ва касе ҳамтои Ӯ нест». Пас Паёмбар (с) фармуданд: «Ҳақиқатан, ӯ Худоро бо номе хонд, ки агар ба он ном аз Ӯ талаб карда шавад, ато мекунад ва агар бо он дуо карда шавад, иҷобат менамояд». Ва дар лафзи дигаре омадааст: «Худоро бо Исми Аъзамаш (бузургтарин номаш) талаб намуди».

Инчунин дар «Сунан» ва «Саҳеҳ»-и Ибни Ҳиббон аз ҳадиси Анас ибни Молик ривоят аст, ки ӯ бо Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нишаста буд ва марде намоз мегузорид. Сипас он мард дуо карда гуфт: «Бор Илоҳо! Ман аз Ту дархост мекунам ба воситаи он ки ҳамду сипос махсуси Туст; Ҳеҷ маъбуде ҷуз Ту нест; Ту бисёр неъматбахш (Маннон) ва офарандаи осмонҳову заминӣ; Эй Соҳиби ҷалолу шукӯҳ ва караму бахшиш; Эй Зиндаву Поянда (Ҳайю Қайюм)». Пас Паёмбар (с) фармуданд: «Худоро бо номи бузургаш дуо кард, ки агар бо он дуо карда шавад, иҷобат мекунад ва агар бо он талаб карда шавад, ато менамояд». (Имом Аҳмад ҳарду ҳадисро дар «Муснад»-и худ овардааст).

Ва дар «Ҷомеъ»-и Тирмизӣ аз ҳадиси Асмоа духти Язид ривоят аст, ки Паёмбар (с) фармуданд: «Исми Аъзами Худованд дар ин ду оят аст: "Ва маъбуди шумо Худои ягона аст, ҳеҷ маъбуде (барҳақ) ҷуз Ӯ нест, ки бахшояндаву меҳрубон аст" (Сураи Бақара, 163) ва оғози сураи Оли Имрон: "Алиф, Лом, Мим. Аллоҳ аст, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест, ки Зинда ва Поянда аст"». Тирмизӣ гуфтааст: «Ин ҳадиси ҳасани саҳеҳ аст».

Ва дар «Муснад»-и Аҳмад ва «Саҳеҳ»-и Ҳоким аз ҳадиси Абуҳурайра, Анас ибни Молик ва Рабеъа ибни Омир аз Паёмбар (с) ривоят шудааст, ки фармуданд: «Ба (зикри) "Ё Зал-ҷалоли ва-л-икром" чанг занед», яъне: ба он вобаста бошед, онро тарк накунед ва бар он мудовамат (пайвастагӣ) намоед[1].


[1] Қудрати Исми Аъзам: Дар ин бахш Ибни Қайим (раҳ) ҳадисҳоеро ҷамъ овардааст, ки калиди иҷобатро дар «Тавҳиди холис» мебинанд. Вақте инсон Худоро бо сифатҳои «Аҳад» (Ягона) ва «Самад» (Бениёз) мехонад, ӯ дар воқеъ иқрор мекунад, ки ҷуз Худо ҳеҷ паноҳгоҳе нест.

2.    Сифатҳои ҷомеъ: Номҳои «Ҳай» (Зинда) ва «Қайюм» (Поянда) тамоми сифатҳои камоли Худоро дар бар мегиранд. «Ҳай» ба зоти Худо ва «Қайюм» ба идораи тамоми ҳастӣ ишора дорад. Аз ин рӯ, дуо бо ин номҳо таъсири фаврӣ дорад.

3.    Адаби илтиҷо: Фармони Паёмбар (с) ки мегӯянд «Чанг занед» (Алзиззу), нишон медиҳад, ки мӯъмин набояд танҳо як бор дуо кунад. Ин зикр бояд вирди забон ва такягоҳи қалбии инсон дар ҳар ҳолат бошад.

ҲОЗИР ДАР СОМОНА

Ҳоло дар сомона 299 меҳмонҳо ва ҳеҷ истифодабарандае нест